Στο σύγχρονο περιβάλλον, δεν υπάρχουν στεγανά. Εθνική άμυνα και εσωτερική ασφάλεια δεν είναι δύο παράλληλοι κόσμοι. Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Οι Ένοπλες Δυνάμεις προστατεύουν την εδαφική ακεραιότητα. Τα Σώματα Ασφαλείας προστατεύουν τη θεσμική συνοχή. Η αποστολή είναι κοινή: η διασφάλιση της κρατικής υπόστασης.
Γι’ αυτό η σημειολογία της απουσίας του υπουργού Εθνικής Άμυνας Ν. Δένδια από το προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στην Αλεξανδρούπολη έχει ιδιαίτερη σημασία και συμβολισμό. Ιδιαίτερα σε συνδυασμό με μια αποστροφή του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, ο οποίος θύμισε ότι ο Κυριάκος εξελέγη πρώτα πρόεδρος της ΝΔ και στη συνέχεια πρωθυπουργός.
———————————————————————————————————————-
Αντιγράφω από την POLITICAL. “Αήθεις ύβρεις κατά της «Κυράς του Δέλτα»…”
O πρόεδρος Βελόπουλος και οι «πυρήνες» του στον ακριτικό Έβρο, μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού στην «Κυρά του Δέλτα», Αρτέμιδα Παπακωστίδου-Διακάκη, στο Δέλτα του Έβρου, μια επίσκεψη με ιδιαίτερο συμβολισμό αλλά και ουσία, καθώς προχώρησε στην ηλεκτροδότηση της καλύβας της με φωτοβολταϊκά και στην εγκατάσταση δορυφορικού τηλεφώνου, ώστε να μην αισθάνεται απομονωμένη, προχώρησαν σε ανήθικες επιθέσεις εναντίον της.
Ενεργά στελέχη και ψηφοφόροι της Ελληνικής Λύσης επιδόθηκαν σε αήθεις επιθέσεις και ύβρεις εναντίον της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όταν μια ηλικιωμένη γυναίκα που «φυλά Θερμοπύλες» γίνεται στόχος κομματικής τοξικότητας, τότε το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό, αλλά βαθιά αξιακό.
——————————————————————————————————————–
Κυριάκος-Πάρης 100-0!
Αυτό κι αν είναι σκορ. Για επένδυση στο τζόκερ!
——————————————————————————————————————-
Σας προσφέρω το εξαιρετικό κείμενο της Ελισάβετ Παπαδοπούλου με τίτλο: «Ο πλημμυρισμένος Έβρος και η διαχρονική αδιαφορία». Είμαστε στο έλεος της «πολιτικής των νερών» που έχει η Βουλγαρία, και όχι η Ελλάδα.
Πλημμύρισε ο Έβρος. Είναι είδηση. «Μας πάτησε το νερό». Είναι πόνος. Η λέξη πλημμύρα είναι του λεξικού. Το μας πάτησε το νερό, για την ακρίβεια «μας πάτσι του νιρό» είναι κραυγή που σηκωνόταν, απόγνωση που έβγαινε στα κατώφλια. Τις πλημμύρες του Έβρου τις θυμάμαι από παιδί.
Ο Έβρος είναι ήσυχο ποτάμι, έχει μαλακιά ροή και δεν φαντάζει απειλητικός, ούτε είναι. Στις όχθες του, από τη δικιά μας μεριά, έχουμε φυτέψει καβάκια, τις γνωστές σε όλους λεύκες. Οι λεύκες κρύβουν το ποτάμι, αν έχει ήλιο βλέπεις μια ασημιά αντανάκλαση κάπου-κάπου, κι αν έχει συννεφιά ούτε που φαίνεται έτσι ήσυχο που είναι και πράσινο σαν χωράφι με τριφύλλι.
Στην πραγματικότητα σε αυτές τις μεγάλες πλημμύρες δεν πλημμυρίζει ο Έβρος. Εννοώ ότι το ποτάμι έχει τους γνωστούς αργούς ρυθμούς του, ανεβαίνει και κατεβαίνει η στάθμη του, γενικά τα ορίζει τα νερά του, όπως και τα σύνορά του. Αυτό που στην πραγματικότητα κάνει τον Έβρο να πλημμυρίζει είναι η διοχέτευση μεγάλης ποσότητας νερού από τη Βουλγαρία, και συγκεκριμένα από το υδροηλεκτρικό φράγμα του Ιβαΐλοβγκραντ της Βουλγαρίας. Το φράγμα αυτό βρίσκεται στην επαρχία Χάσκοβο, κοντά στην πόλη Ιβαΐλοβγκραντ και αποτελεί την τελευταία μεγάλη τεχνητή λίμνη-φράγμα στη διαδρομή του ποταμού Άρδα προτού περάσει σε ελληνικό έδαφος, και το οποίο απέχει δέκα χιλιόμετρα από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.
Ο ποταμός Άρδας συναντά τον ποταμό Έβρο κοντά στο χωριό Καστανιές (γνωστό σε όλους μας από τα γεγονότα του 2020), απέναντι από την Αδριανούπολη της Τουρκίας. Το φράγμα του Ιβαΐλοβγκραντ έχει περίπου 300.000.000 κυβικά νερού στην αποθήκη του. Σε χρονιές όπως η φετινή, με πολλές χιονοπτώσεις και βροχοπτώσεις στη γειτονική χώρα (όπως και στη δική μας), η Βουλγαρία ανοίγει το φράγμα του Ιβαΐλοβγκραντ και τεράστιες ποσότητες νερού διοχετεύονται αρχικά στον ποταμό Άρδα και στη συνέχεια στον ποταμό Έβρο. Σύμφωνα με την πληροφορία που δόθηκε στη δημοσιότητα, μετά το άνοιγμα του φράγματος του Ιβαΐλοβγκραντ, ο Έβρος ποταμός επιβαρύνθηκε με περίπου 1.500 έως 1.600 κυβικά μέτρα νερού ανά δευτερόλεπτο.
Αυτά είναι τα νερά που πλημμύρισαν τον κάμπο και όχι τα νερά της βροχής, τα οποία εννοείται ότι συντέλεσαν στην αύξηση της στάθμης του ποταμού, ωστόσο ουδέποτε ευθύνονται για τέτοιου μεγέθους πλημμυρικά φαινόμενα. Μια καλή πληροφορία που έφτασε χθες ήταν ότι στο Ορμένιο το ύψος των υδάτων έπεσε, καθώς στο Χάσκοβο της Βουλγαρίας έσπασε φράγμα με συνέπεια τα νερά του ποταμού Έβρου στο βουλγαρικό έδαφος να διασπώνται και να μην έρχονται μαζικά προς την περιοχή.
Είμαστε λοιπόν στο έλεος της «πολιτικής των νερών» που έχει η Βουλγαρία, και όχι η Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι ανοχύρωτη όταν υπερχειλίζει το φράγμα του Ιβαΐλογκραντ. Στα καφενεία πολύ συχνά ακούγεται η φράση «Οι Βούλγαροι είπαν θ’ αφήσουν το νερό» και τότε ξέρουν ότι έρχεται πλημμύρα.
Στα δικά μας τώρα. Από το 1960 «είναι στα χαρτιά» η κατασκευή ενός φράγματος στο μικρό Δέρειο, για την αντιμετώπιση του φαινομένου – αν και είναι αστείο το 2025 να μιλάμε για σχεδιασμό του 1960. Κατά τα λοιπά, έχουμε αναχώματα, αναβαθμίδες δηλαδή που εμποδίζουν τα νερά του ποταμού να πλημμυρίσουν ολόκληρο τον κάμπο και περιορίζουν την πλημμύρα σε συγκεκριμένη έκταση, και βεβαίως προστατεύουν τους οικισμούς. Αυτές οι αναβαθμίδες δεν μπορούν να συγκρατήσουν τέτοιες ποσότητες νερού όπως αυτές που απελευθερώθηκαν φέτος. Έτσι, εκτός του ότι έσπασαν σε πολλά σημεία από την πίεση του νερού, στα περισσότερα υπερχείλισαν με αποτέλεσμα το νερό να καταλάβει όλο τον κάμπο και να φτάσει στα χωριά και στα σπίτια. Οι αγρότες του Έβρου ζητάνε την κατασκευή ταμιευτήρων προκειμένου το νερό να συγκεντρώνεται για να χρησιμοποιηθεί για την άρδευση των καλλιεργειών το καλοκαίρι.
Στο σημείο αυτό να σημειωθεί ότι η Βουλγαρία στα πλαίσια των πολεμικών αποζημιώσεων έναντι της Ελλάδας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, υποχρεώθηκε, χωρίς αντάλλαγμα για 60 χρόνια, μέσω του ποταμού Άρδα να διοχετεύει στην Ελλάδα ποσότητα ικανή για την άρδευση 50.000 στρεμμάτων στον Βόρειο Έβρο και αφορά κυρίως στα χωριά που βρίσκονται στο λεγόμενο τριεθνές, στο τρίγωνο που σχηματίζεται μεταξύ Ελλάδας, Βουλγαρίας, Τουρκίας. Η συμφωνία αυτή έληξε το 2024 και πλέον η διοχέτευση του νερού από τη Βουλγαρία στην Ελλάδα γίνεται έναντι ανταλλάγματος και υπήρξε μεγάλη κινητοποίηση από τους αγρότες του βόρειου Έβρου το 2024 όταν, μετά τη λήξη της συμφωνίας και πριν την σύναψη της καινούργιας το έτος 2025, ο κάμπος δίψασε.
Συνεπώς η έκφραση «ο Έβρος είναι εγκαταλειμμένος στη μοίρα του» δεν φαντάζει ουτοπική ούτε υπερβολική. Σε μια περιοχή της οποίας η κύρια πηγή εισοδήματος προέρχεται από την αγροτική παραγωγή, και η οποία ερημώνει κάθε μέρα και περισσότερο, αυτή η ολιγωρία στη θωράκισή της με τα απαραίτητα έργα κάνει την κάθε λογής εξαγγελία για τη στήριξη του Έβρου να μοιάζει με εμπαιγμό.
Ό Έβρος είναι μια τεράστια γόνιμη πεδιάδα, περιτριγυρισμένη από νερά. «Μπαστούνι να βάλεις, φυτρώνει» λέει ο πατέρας μου. Αυτό είναι ο Έβρος, μια έκταση που ανοίγεται και ανοίγεται, χωρίς λόφο και βουνό, μόνο κάμπο, που το καλοκαίρι βουίζει από κουνούπια και ποτιστικές αντλίες που στη δύση του ήλιου χαρίζουν μικρά ουράνια τόξα πάνω από τα χωράφια. Ένας τόπος ασύλληπτης ομορφιάς και μοναξιάς. Για την ομορφιά ευθύνεται η γεωγραφία της, αλλά για τη μοναξιά ευθύνεται μόνο η πολιτεία. Και για την ερήμωση επίσης.
Η εξαγγελία για τη χορήγηση 10.000 ευρώ για κάθε πολίτη που σκόπευε να εγκατασταθεί στα χωριά του Έβρου πριν ένα χρόνο, με θύμωσε. Ο Έβρος βρίσκεται στην εσχατιά της Ελλάδας, ακριβώς εκεί που έμπαινε η πινέζα στους χάρτες που έστηναν στις σχολικές αίθουσες, εξ ου και η ονομασία του «η πινέζα στον χάρτη». Ο Έβρος, σε αντίθεση με τα νησιά μας, δεν γεμίζει το καλοκαίρι για να αδειάσει τον χειμώνα. Είναι μονίμως άδειος. Και είναι μονίμως άδειος επειδή καταφέρνει να διώξει ακόμα κι αυτούς που από αγάπη μένουν, καθώς η αγάπη, η βαθιά σύνδεση με έναν τόπο, το ψυχικό ρίζωμα δεν φτουράνε μπροστά στην πραγματικότητα που φέρνει ληξιπρόθεσμες δόσεις δανείων. Για τις υπόλοιπες δυσκολίες θα μιλήσουμε άλλη φορά. Προς το παρόν αρκεί να ρίξουμε λίγο φως στις αιτίες για την παρούσα πλημμύρα.
Ο Ακατονόμαστος
