Στην κεντρική πολιτική σκηνή, στην Αυτοδιοίκηση, στους Συνδικαλιστές, στην Δημόσια Διοίκηση, στους Συνταξιούχους – Έμεινε κανείς που να μην είναι θυμωμένος;
Ο θυμός έχει κατακλύσει τη χώρα μας και όλους τους κατοίκους της κατά τα τελευταία οκτώ χρόνια της χρεοκοπίας, της ύφεσης, των καταπιεστικών μνημονίων, της άκληρης εποπτείας από τους δανειστές, της φτώχειας που πλήττει τους πάντες και της απώλειας κάθε ελπίδας.
Θυμός υπήρχε πάντοτε στην κοινωνία μας, ιδίως από πολίτες πού θεωρούσαν ότι αδικούνται ή παραγκωνίζονται αλλά και από άτομα πού κατέφευγαν σε βίαια ξεσπάσματα, πιστεύοντας ότι έτσι θα βρουν το δίκιο τους.
Ο θυμός, οι βιαιότητες, οι φωνές είναι ίδιον των μεσογειακών λαών, που από αυτή την άποψη δεν έχουν καμία σχέση με τους ψυχρούς και συγκρατημένους Βορειοευρωπαίους.
Επειδή υπάρχει έντονο στη χώρα μας το περί δικαίου αίσθημα, αυτό παράγει τη δικονομία και τον θυμό, δεδομένου ότι η δικαιοσύνη πάντοτε είχε καθυστερήσεις στην απονομή της.
Αλλά πολλές βιαιότητες, με θυμό πού τυφλώνει τα άτομα, προέρχονται από ποδοσφαιρικές συνήθως αναμετρήσεις. κατά τις όποιες θίγεται από διαιτητές ή άλλους παράγοντες της ποδοσφαιρικής βιομηχανίας η αγαπημένη τους ομάδα.
Έτσι οι φίλαθλοι μετατρέπονται σε χούλιγκανς και δεν μπορούν πλέον να ελέγξουν τις σωματικές τους δυνάμεις, οπότε ξεσπούν κατά των αντιπάλων, πού μπορεί να είναι γνώριμοι ή και φίλοι έκτος γηπέδων και μακράν τού καταστροφικού θυμού.
Όλα αυτά ήταν πριν από την πτώχευση της χώρας μας. μεμονωμένα γεγονότα, κυρίως γύρω από την ποδοσφαιρική ζωή αλλά και κατά τις προεκλογικές περιόδους, που γεννούν αντιπαλότητες, θυμούς και συγκρούσεις μεταξύ των οπαδών των διαφόρων κομμάτων.
Όμως σήμερα ο θυμός περίσσεψε και πηγάζει από ένα αίσθημα αδικίας, που είναι κοινό σε όλους τους πολίτες και οι θυμωμένοι κομματάνθρωποι εγκαλούν τους κομματικούς αντιπάλους για κάθε κακό πού έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια, και κυρίως για τη φτώχεια που δέρνει τους πάντες
Τον θυμό του λαού πού είναι εύλογος, εν μέσω μνημονίων και διεθνών πιέσεων πολλάκις και λοιδωριών και ύβρεων από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ενισχύει και επαυξάνει ό λαϊκισμός των κομμάτων και πολλών πολιτικών, που τάχα ενδιαφέρονται για τους ταλαιπωρούμενους πολίτες, ενώ στην πραγματικότητα ψαρεύουν μόνο κομματικά οφέλη από την οικονομική κρίση, την ύφεση, την ανεργία.
Τους λαϊκισμούς τους έχουν μεταφέρει και στη Βουλή, όπου η χαμηλή ποιότητά της -του συνόλου και των μελών, πλην ολίγων εξαιρέσεων- δεν βοηθά στη σωστή επεξεργασία των νομοσχεδίων και στον αντικειμενικό κοινοβουλευτικό έλεγχο.
Τα δύο κόμματα της κυβέρνησης -Σύριζα, ΑΝΕΛ- δίνουν την εντύπωση ότι ενδιαφέρονται μόνο για την παραμονή στις καρέκλες, για τα ρουσφέτια τους και για την απόλαυση της εξουσίας με κάθε τρόπο, ενώ στερούνται στοιχειώδους κυβερνητικού προγράμματος.
Οι κομματικές αντεγκλήσεις στη Βουλή έχουν μεταφερθεί ατούς πολίτες, στους συνδικαλιστές, στις εφημερίδες, στους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Όλοι ρίχνουν λάδι στη φωτιά και ο καθένας έχει τη δίκη του λύση για την επίλυση σοβαρών και χρονιζόντων προβλημάτων.
Μια ερευνητική ματιά στο internet παρουσιάζει ανάγλυφο το χάος των αντικρουόμενων απόψεων και το γεγονός ότι λείπουν οι απλές και φθηνές λύσεις, ενώ κυριαρχούν η φλυαρία καιη προσπάθεια εντυπωσιασμού των πολιτών.
Οι συνδικαλιστές και διάφορα εξωκοινοβουλευτικά αριστερά κομματίδια δεν διδάχθηκαν τίποτε από τη χρεοκοπία και ζητούν από μία πανικόβλητη και παραποιούσα κυβέρνηση παροχές, μισθούς και συντάξεις, μιας άλλης εποχής, πριν από την κρίση και με έντονο δανεισμό χρημάτων από τις διεθνείς αγορές που κατέστρεψαν τη χώρα.
Η ειρωνεία είναι ότι αρκετοί από τους φωνασκούντες και ζητούντες όλα τα παραπάνω ήταν υπουργοί και δη σε Ισχυρά πόστα στην πρώτη κυβέρνηση των Σύριζα-Ανέλ.
Τότε γιατί δεν τα νομοθέτησαν όλα αυτά πού ζητούν σήμερα ουσιαστικά από τον άνεμο;
Εξάλλου, πόνο και θλίψη προκαλεί η ανοικτή σύγκρουση τής κυβέρνησης με τη δικαιοσύνη και δη το Συμβούλιο της Επικρατείας, που θέλει να καταργήσει στη συνταγματική αναθεώρηση, γιατί δεν μπορεί να το υποτάξει: π.χ. κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι διαδικασίες πώλησης άδειών για τα κανάλια από το Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, που άρπαξε την αρμοδιότητα από το Ε.Ρ.Σ, και προχθές ή κόντρα για το «πόθεν έσχες» των δικαστικών και η δημόσια αντιπαράθεση υπουργού δικαιοσύνης και προέδρου Σ.τ.Ε. στη γενική συνέλευση της Ένωσης δικαστών και εισαγγελέων.
Η κόντρα αυτή αναδεικνύεις ολοκληρωτικές διαθέσεις του Σύριζα και βάλλει κατά της δημοκρατίας.
Και ας μην ξεχνάμε τη βόμβα στα θεμέλια της δημοκρατίας μας που έθεσε η κυβέρνηση, ψηφίζοντας νόμο για τις βουλευτικές εκλογές με την απλή αναλογική, που θα διαλύσει τη χώρα και θα τη ρίξει στην ακυβερνησία.
Μετά από αυτό το έγκλημα προωθεί την επανάληψή του στις δημοτικές εκλογές, για να διαλύσει και την τοπική αυτοδιοίκηση και να επιφέρει τη γενική διάλυσή της χώρας.
Οι δημοτικοί άρχοντες αντιδρούν, καθώς και το συνδικαλιστικό τους όργανο, η ΚΕΔΕ.
Ο θυμός περισσεύει πλέον στην κεντρική πολιτική σκηνή, καθώς και στην αυτοδιοίκηση· στο δικαστικό σώμα· στους πολίτες· στους συνδικαλιστές· στη δημόσια διοίκηση· στους συνταξιούχους.
Έμεινε κανένας που δεν είναι θυμωμένος;
Παναγιώτης Μποκοβός
*Διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών,
πρώην Υφυπουργός Οικονομικών
