Στην ζωή μου η άπονη μοίρα,
με πολέμησε τόσο σκληρά,
μα κι εγώ την απόφαση πήρα,
το κεφάλι, μη σκύψω σταλιά,
γιατί σύμβολο είχα ένα σκύλο,
ένα σκύλο με δύο ποδάρια.
Τον καλό, τον πιστό μου φίλο,
που μαζί τρέχαμε μες στα χορτάρια.
Τα δυο τα είχε κόψει το τραίνο,
και τα δυο απ’ την ίδια πλευρά,
και θυμάμαι και πάντα επιμένω,
ότι ήταν στην πλευρά, την δεξιά.
Είχε κάνει προσπάθεια ο σκύλος,
απ’ τις ράγες του τραίνου να διώξει,
ζωηρός ξεπετάχτηκε ο φίλος,
τρομαγμένα τ’ αρνάκια να σώσει,
μα δεν τό ‘βαλε κάτω, την λύση την βρήκε,
του κορμιού του το βάρος να ρίχνει ζερβά.
Τι μονάχα δύο πόδια αν είχε,
περπατούσε γοργά, σταθερά.
Στους καβγάδες, στον έρωτα πρώτος.
Δεν εκοίταζε πίσω, τραβούσε μπροστά,
γι’ αυτό ήταν μοναδικός ίσως τρόπος
μες στον πόνο να βρίσκει χαρά.
Τα χτυπήματα της σκληρής μου της μοίρας,
αν γινόταν περίσσια βαριά,
τις χαρούμενες τις χορδές εκτυπούσα της λύρας, για να διώξω την λύπη μακριά.
Για παράδειγμα είχα τον σκύλο,
τι κι αν όλα μου ερχόταν στραβά,
τον καλό τον κουτσό σαν θυμόμουν τον φίλο,
το κεφάλι κρατούσα όπως εκείνος ψηλά.
Αλεξανδρούπολη
