Ο πόλεμος πάντα ήτανε στη φύση του ανθρώπου,
λύση τάχα κάποιων δυσκολιών, και εύρεση ενός τρόπου.
Του τρόπου μιας επίλυσης και εύρεσης κανόνων,
λένε, για τον επιούσιο, από αρχαιοτάτων χρόνων!
Οι βασιλείς και οι άρχοντες, αυτοί που αποφασίζουν,
για τη μερίδα του λέοντος, είναι γεγονός, ερίζουν.
Να πλουτίσουνε θέλουνε, με μπόλικα αγαθά,
τα προσωπικά κεμέρια τους, και μετά τα γενικά.
Και μπρος στη βουλιμία αυτή, ποτέ δεν λογαριάζουν,
αν θα θυσιαστεί λαός. Κι όμως αυτοί κομπάζουν!
Κομπάζουν και επαίρονται, πως γίνονται μεγάλοι,
αφού, επιχειρούνε πράγματα, που δεν μπορούνε άλλοι.
Και πάντα οι αδύναμοι, εφόσον δεν μπορούν,
θέλουν δεν θέλουν πάντοτε, στη βία υποχωρούν.
Αλλά, ως πότε φίλοι μου, ο νόμος του ισχυρού,
θα επιβάλει στον αδύναμο, το είδος του …«χορού»;
Το πώς θα ζει, θα χαίρεται, και τι θα κουβεντιάζει,
τη γλώσσα που θα χρησιμοποιεί, χωρίς να την… αλλάζει;
Φτάνουν πια τόσοι πόλεμοι. Άρχοντες άλλους τρόπους,
βρείτε, για ό,τι απασχολεί, εσάς και τους ανθρώπους.
Είναι πολύτιμο αγαθό, το αίμα του κοσμάκη,
κι όσο πιο πολύ χάνεται, δημιουργεί πολλά ράκη.
Γι αυτό είναι αδήριτη, ανάγκη η Ειρήνη,
να επικρατεί πάντα στη Γη, κι αυτή Παράδεισος να γίνει!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
