Ώρες ώρες με πιάνει το μεράκι
και ταξιδεύω με ένα άσπρο καραβάκι
στα χρόνια εκείνα τα παλιά
σαν σε θάλασσα πλατιά
κουνώντας με μια ανάσα τα κουπιά.
Ταξίδι στο μακρύ το παρελθόν
όταν νιο παιδί και άβουλο ον
ξεκίναγα με όνειρα ταπεινά
να ανέβω της ζωής τα βουνά
έχοντας την ελπίδα στην καρδιά.
Δεν ήξερα τι θα γνωρίσω.
Δεν ήξερα πώς θα το αντιμετωπίσω.
Μόνο ήλπιζα ότι θα ρθουν καλές στιγμές
που θα ομορφύνουν τη ζωή σα γιορτές
και θα λάμπουν τα μάτια από χαρές.
Περίμενα και αναζητούσα
αχτίνα ήλιου ποθούσα
να ζεστάνει το χειμώνα της καρδιάς,
να διώξει τα σύννεφα της μοναξιάς,
να ανοίξει ορίζοντες ξενοιασιάς.
Βγήκαν ψεύτικες οι ελπίδες,
σάπιες της σωτηρίας οι σανίδες,
κάλπικα τα όνειρα
βούλιαξαν στα λασπόνερα
βρέχοντας τα χάρτινα φτερά.
Κι έκανα τη σκέψη μου λουλούδι,
τον πόνο μου γλυκό τραγούδι,
να τα βλέπω και να τα ακούω όσο ζω,
να αποφεύγω τον πικρό το γυρισμό,
να ξεχνάω τον καημό.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
