Ποιοι είναι, από πού προέρχονται, τι επιδιώκουν και πως προσπαθούν να το πετύχουν
- του Παναγιώτη Κουσίδη
Α’ Μέρος
Σε απάντηση της αλβανικής προπαγάνδας και του πρωθυπουργού της Αλβανίας Έντι Ράμα δημοσιεύεται το παρακάτω κείμενο.
Τα τελευταία χρόνια, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, επανέρχεται στη δημοσιότητα η συζήτηση περί «Τσαμουριάς». Η κουβέντα αυτή προκαλείται, συνήθως, από ακραία εθνικιστικά κέντρα της Αλβανίας που δεν εγκατέλειψαν ποτέ τις επεκτατικής τάσεις που είχαν και οι οποίες έχουν τις ρίζες τους στην εποχή πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η ιδέα της «Μεγάλης Αλβανίας», άλλωστε, είναι τόσο παλιά όσο σχεδόν και το κράτος που βρίσκεται στα βορειοδυτικά σύνορα της Ελλάδας. Η ιστορία των Τσάμηδων είναι παλιά, αιματοβαμμένη και αν και έχει ιστορικά κριθεί επανέρχεται με στόχο την αύξηση της έντασης σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη περιοχή.
Για να αντιληφθεί κανείς το ιστορικό υπόβαθρο αυτής της ιστορίας πρέπει να ανατρέξει στο παρελθόν κάνοντας μια «βουτιά» στο χρόνο και γυρνώντας χιλιάδες χρόνια πίσω.
Οι αρχαίοι κάτοικοι του μεγαλύτερου μέρους της περιοχής που καλύπτει σήμερα η Αλβανία (και του μεγαλύτερου μέρους της πρώην Γιουγκοσλαβίας) ήταν οι Ιλλυριοί.
Για τους αρχαιολόγους, γλωσσολόγους και ιστορικούς δεν συνιστούν μια μοναδική, ομοιογενή, εθνική ομάδα. Αρχαιολόγοι από το Σεράγεβο (Benac & B. Covic) διατύπωσαν τη θεωρία πως οι Ιλλυριοί σχηματίστηκαν γύρω στα 1000 π.Χ. την εποχή έναρξης της Εποχής του Σιδήρου.
Η γέννηση του Αλβανικού Κράτους
Ο εδαφικός πυρήνας του Αλβανικού κράτους σχηματίστηκε το Μεσαίωνα ως Πριγκιπάτο του Αρβάνου (Αλβανικά Αρμπέρ) και Βασίλειο της Αλβανίας. Το Πριγκιπάτο του Αρβάνου ήταν το πρώτο Αλβανικό κράτος κατά το Μεσαίωνα και ιδρύθηκε από τον άρχοντα Πρόγονο στην περιοχή της Κρούγιας γύρω στα 1190.
Ακολούθησαν τα σκληρά χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας όπου πάρα πολλοί Αλβανοί εγκατέλειψαν τη γη τους προκειμένου να μεταναστεύσουν νοτιότερα.
Εκείνη την περίοδο, ωστόσο, εμφανίστηκε για πρώτη φορά και ο αλβανικός εθνικισμός. Κεντρικός της ήρωας ο Σκερτέμπεης (Γεώργιος Καστριώτης) ο οποίος οδήγησε του εξεγερμένους σε πολλές νίκες κατά των Οθωμανών. Παρ΄όλα αυτά βασικό σημείο αναφοράς του αλβανικού εθνικισμού -στη γέννησή του- δεν ήταν η αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού αλλά ο φόβος του διαμελισμού της Αλβανίας στη Σερβία και στην Ελλάδα μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1878.
Η Αλβανία παρέμεινε υπό την Οθωμανική εξουσία ως τμήμα της επαρχίας της Ρούμελης μέχρι το 1912, όταν ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία της στις 28 Νοεμβρίου. Η «γέννηση» της Αλβανίας θεωρείται ακόμα και σήμερα ως «καρπός» των επεκτατικών βλέψεων που είχαν η Αυστροουγγαρία και η Γερμανία προς τη Μεσόγειο και η ταυτόχρονη κόντρα τους με την Ιταλία που είχε βλέψεις προς την Αδριατική.
Τα σύνορα του κράτους της Αλβανίας καθορίστηκαν με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας που υπογράφηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1913. Στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος συμπεριελήφθη και τμήμα της Ηπείρου, το οποίο από τότε ονομάσθηκε «Βόρειος Ήπειρος».
Συνεχίζεται…
