Στο Γολγοθά ν’ ανέβουμε
με τον σταυρό του Λόγου
στους ώμους του μυαλού μας
Να διαβούμε τον Ρουβίκωνα
με κιβωτό γεμάτη λέξεις
που την ανάσταση προσμένουν
Της έμπνευσης την εντολή
την παίρνουνε στα σοβαρά
όσοι το πνεύμα τρέφουνε
με γνώση σοφία κι αρμονία
Των σκέψεων επιταγή
απόσταγμα μυαλού φωνή
πανώριο δάσος είν’ η Ποίηση
με λέξεις που μαγεύουν την ψυχή
Στα χέρια του ανεμοστρόβιλου
οι λέξεις γίνοντ’ άγρια θηρία
φλόγες πετούν από το στόμα τους
που πυροσβέστης δε μπορεί
για να τις κατασβέσει
Στο δέντρο δεν ανέβηκα
της γερασμένης απεραντοσύνης
για να πατάξω με μαστίγιο
των λέξεων στροβίλους
Ήθελα μόνο κάτω να περάσω
απ’ της αυγής το ουράνιο τόξο
τα χρώματά του να αγγίξω
και με το σύμπαν να μιλήσω
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Περαία
