Κατά καιρούς μας έρχονται πολλά «αγαθά» απ’ τα ξένα,
και όλα τ’ αγκαλιάζουμε, ως καλώς καμωμένα.
Και λένε, πως στην πρόοδο οφείλονται οι ανοησίες,
που μας προτείνουν οι «έξυπνοι» ακόμη και οι «ουσίες»!
Δεν ορρωδούν προ ουδενός, ακόμη και στη φύση,
αντιπαλότητα ζητούν, ζώντας και «παρά φύση»!
Και το προτείνουν ιταμά, στην άδολη νεολαία,
τον τρόπο να ενστερνιστεί ακόμη κι αγελαία.
Γιατί, μωρέ κι ανόητε, ψάχνεις για ανωμαλία,
άνθρωπε, εσύ για να γευθείς, με τέτοια ευκολία;
Το ορθόν είναι το δίκαιον, και το σωστό συνάμα.
Τα «άλλα» είναι σίγουρο, θα φέρουνε το κλάμα.
Εδώ, θα έλεγε κανείς, πως έγινε ένα λάθος,
που το ‘κανε ο ίδιος ο Θεός, που άφησε τέτοιο πάθος;
να εμφανιστεί στον άνθρωπο μια τέτοια ανωμαλία,
και πως γι αυτόν γράμμα κενό, ειν’ η φιλοκαλία;
ΟΧΙ, και μέγα αμάρτημα, και προσβολή του Υψίστου
είναι να δοθεί η πρόθεση, για επιβολή του αισχίστου.
Αυτός, ως γνωστόν εποίησε τα πάντα εν σοφία,
και όλα τα καινοφανή είναι, ανθρώπινη ανοησία.
Μην είναι τάχα δυνατόν, να ‘ναι το «παρά φύσιν»
το ωραίο, και το άσχημο να είναι το «κατά φύσιν»;
Και πώς, θα ‘ρθει η συνέχεια, όλων της γης των όντων;
Μα είναι τάχα δυνατόν! Δεν είναι …«εκ των ενόντων»!
Ο ΡΙΜΑΔΟΡΟΣ
Κομοτηνή
