Δεν υπάρχουν πιο μεγάλοι θεατρίνοι
από τους πολιτικούς, όπου εκείνοι
πάντα βρίσκονται πάνω στη σκηνή
και είναι οι ρόλοι τους αλληγορικοί.
Το θέατρο μέσα στο αίμα τους,
εκφράζεται με τα λόγια, με το βλέμμα τους
και γίνονται συνέχεια πιστευτοί
ώστε να τους ψηφίζουμε ασυζητητί.
Γεννημένοι από κούνια
να μας φορτίζουν ως τα μπούνια
με τα θα που μας ποτίζουν
χωρίς να μας υπολογίζουν.
Κι εμείς κομπάρσοι της ζωής
είμαστε μια ζωή υποτελείς
χωρίς τελικά να αγρικάμε
ότι στον κατήφορο διαρκώς τραβάμε.
Η οικονομία μας “τα λοίσθια πνέει”
δε μας έμεινε κομπόδεμα, πνιγήκαμε στα χρέη.
Έχουμε ξετινάξει το πορτοφόλι
και μας χτυπά της φτώχειας το βόλι.
Βοηθούν λέει με προσφορές “απλές ασπιρίνες”
να ξεπεράσουμε τις οδύνες
γιατί όλα τα σχέδιά τους είναι μηδαμινά
και δε μας γλιτώνουν απ΄τη συμφορά.
Απεργίες και κινητοποιήσεις
μήπως και ξυπνήσουν οι αισθήσεις
και καταλάβουν τι προκαλούν
με τα μέτρα που διαρκώς περνούν.
Πόσο φοβούμαστε!
Πού οδηγούμαστε;
Τι άλλο θα ζήσουμε;
Πώς θα ορθοποδήσουμε;
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
