Βρε ζωή πώς μας προσγειώνεις,
πώς καταφέρνεις συνέχεια να μας πληγώνεις,
μας κάνεις να πληρώνουμε ακριβά
ότι ονειρευτήκαμε αθώα και ταπεινά.
Έχεις διαρκώς στροβιλίσματα
κι αν σε πιάσουν τα πείσματα
ξημερώνεις άσχημες μέρες
και προκαλείς με φοβέρες.
Μια μέρα παίρνεις χαράς μήνυμα
και την άλλη πληρώνεις το τίμημα
ενθουσιάζεσαι και ξανοίγεσαι
και μετά στον εαυτό σου κλείνεσαι.
Με όνειρα τρελά αποκοιμιέσαι
και από τη σκληρή ζωή παρηγοριέσαι
μα όταν ξυπνάς στην πραγματικότητα
βλέπεις την αληθινή ταυτότητα.
Μα σε μάθαμε, κυρά μας, τώρα
και πηγαίνουμε με τα νερά σου όλη την ώρα
κι αν εσύ θες να βρίσκεσαι σε βράση
δε μπορεί λέμε θα της περάσει.
Κι έτσι πορευόμαστε μαζί σου
πάντοτε φίλοι κολλητοί σου,
από τα παθήματά μας αναβλύζουμε
γιατί δε θέλουμε να σε κακοκαρδίζουμε.
Προχωράμε και προσπερνάμε
λέμε θα τα καταφέρουμε, θα νικάμε,
αλλάζουμε σελίδα στο βιβλίο
και αναζητάμε άλλο τοπίο.
Τάνια Στεφάνου Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
