Ποτηράκι στο ποτηράκι
πνίγει πάλι το φαρμάκι
δεν καταφέρνει όμως να ξεχάσει
και τον πιάνει πάλι βράση.
Θέλει να πιεί και να μεθύσει
μήπως και τη λησμονήσει
να πέσει στο κρεβάτι να κοιμηθεί
κι απόψε στο όνειρό του να μη ΄ρθει.
Έλα όμως που το μόνο που πετυχαίνει
είναι ο κόσμος του άδειος να μένει,
ναυαγισμένος σε θάλασσα βαθιά,
δεν μπορεί να αναπνεύσει πια.
Τον πρόδωσε πικρά μια αγάπη που πίστεψε
και τη χαρά του δυστυχώς έκλεψε.
Τώρα προσπαθεί μέσα του να ξεδιαλύνει
μα ο πόνος δεν τον αφήνει.
Νιώθει αετός χωρίς φτερά
που έπεσε στα χαμηλά
ενώ κάποτε στον ουρανό πετούσε
και τίποτα δεν τον σταματούσε.
Αχ! αγάπη βασίλισσα!
Αχ! αγάπη φόνισσα!
που μας στέλνεις τα φιρμάνια σου
και μας μπλέκεις στα πλοκάμια σου.
Είσαι μία και μοναδική, όταν είσαι διπλή,
είσαι ωραία, είσαι μοιραία,
είσαι των κάστρων κατακτήτρια
πραματεύτρια και ποιήτρια.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
