Εκεί που ήσουν ήμουνα
κι εκεί που είμαι θα έρθεις
λέει σωστά μια παροιμία
που μιλάει για τις ζωής την πορεία.
Ωραίες εκείνες οι εποχές
μα αυτές ήταν στο μακρινό χτες
όταν κορίτσια και αγόρια
ταξίδευαν με του μυαλού τα βαπόρια.
Σχέδια και όνειρα στο σακί
για την έκβαση που θα έχει η ζωή.
Άλλα κατάφεραν να πραγματοποιηθούν
άλλα δυστυχώς ακόμη εκκρεμούν.
Πέρασαν εκείνα τα χρόνια
και ήρθαν στα μαλλιά τα χιόνια.
Τώρα κάνουν μια αναδρομή
σε όλα που στο παρελθόν έχουν συμβεί.
Έχουν πια άλλα ενδιαφέροντα
μια κι έχουν μειωμένα καθήκοντα.
Τίποτα το ιδιαίτερο δε ζητούν
από τους νέους, παρά να τους σεβαστούν.
Να σεβαστούν την ηλικία τους.
Να μη τους νιώθουν σαν αγγαρεία τους.
Να είναι πάντα ο λόγος τους καλός
για να ζουν αξιοπρεπώς.
Γιατί όπως λέει η φύση
όλοι θα έχουν την ίδια πορεία στη ζήση.
Θα είναι νέοι, ζωτικοί, καρπεροί
και θα γίνουν γέροντες κι αυτοί.
Γι’ αυτό σεβασμό να έχουν οι ηλικιωμένοι
να μη νιώθουν σαν ξένοι
σε ένα περιβάλλον αδιάφορο και μακρινό
που θα τους προκαλέσει πόνο, είναι φανερό.
Δείχνεις του χαρακτήρα σου την ποιότητα
άμα τους δίνεις τη σωστή οντότητα.
Αυτοί δεν ζητούν πολλά
από τον κόσμο και τα παιδιά.
Τους αρκεί ο σεβασμός και η αγάπη
που λειτουργεί σαν θαυματουργό χάπι
που θα τους δίνει δύναμη και κουράγιο
να μην καταντήσουν ναυάγιο.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
