Αλήθεια, γιατί όλοι οι άνθρωποι, δεν έχουν έναν Θεό;
και οι δοξασίες των Λαών, δεν συμπίπτουν σε αυτό;
Φθάνουν σε ακραία όρια, και σε πολέμους ακόμη,
οι πιστοί των διαφόρων θρησκειών, και έρχονται δύσκολοι … χρόνοι!
Στις μέρες μας ξέσπασε ξαφνικά(;) ανάμεσα σε κράτη,
ένας φονικός πόλεμος, πιο πέρα απ’ τη Βαγδάτη.
Κι έγινε, λεν, για το πετρέλαιο, κι άλλοι για τα «ατομικά»,
τα όπλα που γνωρίζουμε, ότι είναι πολύ φονικά.
Αποφασίστηκε από δυο, ανθρώπους, δυο αρχηγούς κρατών,
που, τον κόσμο θέλουν, ν’ αλλάξουν δήθεν, για το καλό των «Λαών»!
Και σκοτώνεται κοσμάκης, νέοι, γέροι και παιδιά,
εξ αιτίας δυο ανθρώπων, που έχουνε σκληρή καρδιά.
Καταστρέφονται με βόμβες, κι άλλα όπλα φοβερά,
σπίτια, εργοστάσια, δρόμοι, πάμπολλα έργα στη σειρά.
Άραγε, δεν θα μπορούσαν, να αποφευχθούνε αυτά,
κι αντί των καταστροφών να γίνουν, έργα αγάπης δυνατά;
Οι λαοί, δεν μπορούν να μοχθούνε, μόνον για την προκοπή,
Κι απ’ το νου να φύγουν πράξεις, όπως πόλεμος, καταστροφή;
Αλλά, ως φαίνεται στο D.N.A., του ανθρώπου, των Λαών,
υπάρχει δίφυλη η ιδέα, των θαυμάσιων έργων αλλά και των καταστροφών.
Κι έτσι, χρόνια εκτονώνονται, όλων τα απωθημένα,
τα όσια των αγαθών, μα και των κακών, τα ημαρτημένα.
Α. Παπατριανταφύλλου
