Τρεις νέες βάσεις ζητούν οι ΗΠΑ, σε Λάρισα, Στεφανοβίκειο και Αλεξανδρούπολη, χωρίς όμως μόνιμη παρουσία Αμερικανικών Στρατιωτών
Η περιοχή μας μυρίζει μπαρούτι, και αυτό θα γίνεται όλο και πιο αισθητό όσο πλησιάζουμε προς το τέλος τής τουριστικής σαιζόν.
Δεν είναι μόνον ότι ο Ερντογάν στέλνει τέταρτο πλοίο στην κυπριακή ΑΟΖ αμφισβητώντας έτσι στην πράξη την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ούτε ότι οι Ιρανοί στέλνουν στην Καλαμάτα δεξαμενόπλοιο που παραβιάζει το εμπάργκο στην Συρία και έχει «επικηρυχθεί» από τις ΗΠΑ.
Ακόμη και αυτές οι αποκαλύψεις που γίνονται ξαφνικά εις βάρος του κατά τα λοιπά ρεαλιστή προέδρου της Κύπρου Νίκου Αναστασιάδη (το ακριβό αυτοκίνητο που αγόρασε, το ξέπλυμα χρήματος που εφέρετο να κάνει στο παρελθόν το δικηγορικό του γραφείο), προβλέψιμα είναι.
Κλασσικά εικονογραφημένα για την άσκηση πίεσης εν όψει της έναρξης διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό.
Η περιοχή φαίνεται πώς μυρίζει μπαρούτι από την νέα διάταξη των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή.
Το ρεπορτάζ που έγραψε ο συνάδελφος Άγγελος Αθανασόπουλος σε κυριακάτικη εφημερίδα και αποτελεί προέκταση εκείνου που έγραψε πρώτος ο ημέτερος Αλέξης Τάρκας, είναι εξόχως ενδιαφέρον. Για δύο λόγους.
Πρώτον, διότι στις τρεις νέες βάσεις πού δημιουργούν οι ΗΠΑ στην Ελλάδα σε Λάρισα, Στεφανοβίκειο, Αλεξανδρούπολη δεν θα εγκατασταθούν μονίμως στρατιώτες των ΗΠΑ, αλλά θα μεταφέρονται από βάσεις τών Βαλκανίων για λόγους ευελιξίας ανάλογα με τις ανάγκες που θα δημιουργηθούν στα μελλοντικά θέατρα του πολέμου.
Η Ελλάς θα μετατραπεί σε στρατόπεδο διερχομένων ένοπλων δυνάμεων της Δύσεως.
Δεύτερον, διότι οι διατυπώσεις συμφωνία που προωθούν οι ΗΠΑ χωρίς την μέχρι στιγμής συμφωνία της Κυβέρνησης βάζουν δύσκολα θέματα. Όπως π.χ. να έχουν οι ΗΠΑ πλήρη επιχειρησιακό έλεγχο σε ορισμένες περιοχές που έγιναν ή θα γίνουν, και νέες βάσεις.
Πρόκειται για αιτήματα που αγγίζουν τον σκληρό πυρήνα της κρατικής κυριαρχίας και απαιτούν έγκριση του κοινοβουλίου με βάση τις κείμενες συνταγματικές διατάξεις.
Δε γίνεται να μεταφέρεται οπλισμός παντός τύπου σε ελληνικό έδαφος χωρίς συναίνεση της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Και βεβαίως απαιτούνται βαρειά πολιτικά ανταλλάγματα. Και σε εξοπλισμούς και σε ζητήματα εγγύησης συνόρων και εδαφικής ακεραιότητας τηής ΑΟΖ περιλαμβανομένης. Κατά τα πρότυπα της επιστολής του Προέδρου Κάρτερ το 1976. Άλλως, δεν αξίζει τον κόπο. Το πολιτικό κόστος και ας είναι ο ΣΥΡΙΖΑ εσκεμμένα σε καταστολή για αυτά τα θέματα, θα είναι τεράστιο.
Ευτυχώς, όπως γνωρίζουμε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν βιάζεται. Θα ανανεώσει για έναν χρόνο την αμυντική συμφωνία που υπέγραψε το 1991 ο πατέρας του και μετά θα διαπραγματευτεί. Σε πιο καθαρό γεωπολιτικό περιβάλλον, ελπίζουμε.
Μανώλης Κοττάκης
