Ήταν μια μέρα λιόκαυτη, και δυο ηλικιωμένοι,
πήγαν στο πάρκο για να βρουν, λίγη δροσιά οι …καημένοι.
Εκεί, έβλεπαν τα εγγόνια τους, που παίζανε χαρούμενα,
στις κούνιες και χωρίς καμιά, σκέψη για τα …μελλούμενα.
Η φανερή ανεμελιά, των αθώων εκείνων παιδιών,
έγινε αιτία κι άρχισε, μια μελοδραματική, κουβέντα των παλιών.
-Για ειδές τι ξενοιασιά κι ανεμελιά, που έχουν τα παιδάκια!
Τι λες; Δεν θα ‘ρθουνε γι αυτά, τα «δίσεκτα χρονάκια»;
Ρώτησε ο ένας, κι ήθελε απάντηση για τούτο.
Μα ο άλλος του λέει, μη ρωτάς, γιατί θα φας το… κνούτο:
Άσε τα παιδιά ανέμελα, να ζήσουν τη ζωή τους,
και μη σταθείς εμπόδιο, σε όποια βούλησή τους.
Αλλά, για λέγε, τι εννοείς, τι στα παιδιά μας μέλλουν;
Βλέπεις κάποια δυσοίωνα, πράγματα να συμβαίνουν;
Καλέ μου φίλε, άκουσε, και δεν είμαι μόνο εγώ,
που βλέπω φούμο τον καιρό, και τέλος τραγικό!
Ο άνθρωπος, τον «άλλον» άνθρωπο, καν δεν τον συμπαθεί.
Αλλά, φροντίζει και επιθυμεί πάντοτε, την καταστροφή.
Δεν βλέπεις όλους τους τρανούς, ολούθε τι γυρεύουν;
Τους άλλους, όλους τους αντίπαλους, να «φάνε» μαγειρεύουν!
Η μόνη τους έγνοια είναι πώς, θα αφανιστούν οι «τρίτοι»,
και πώς θα εξοντώσουν εσαεί, κάθε «ξενομερίτη»!
Για τούτο μηχανεύονται, τρόπους να επιτύχουν,
και στόχοι τους είναι, οι αντίπαλοι, κακομεριά να τύχουν.
Και προσπαθούν, όπως μπορούν, με την πολεμική μηχανή,
να επιτύχουν για τον εχθρό, τη σίγουρη θανή.
Να είσαι δε και σίγουρος, πως θα μετακομίσουν,
αν καταστρέψουνε τη Γη. Στον Άρη θα μετοικήσουν.!
Αλλά, τη στιγμή εκείνη φάνηκε, πως βάρυνε η ατμόσφαιρα.
Γι αυτό αλλάξανε συζήτηση, κι ήρθανε, σε θέματα πιο …πρόσχαρα!
Κι έγινε αυτό γιατί, πλησίασαν τα εγγόνια, ήρθανε πιο κοντά,
θέλανε να ακούσουνε, των παππούδων τους, όλα τα χωρατά.
Και ένα εγγόνι μάλιστα, ρώτησε, με αφέλεια τον παππού.
-Λες παππού, να πάμε στο Φεγγάρι, σ’ άλλο αστέρι, πες μου, πού;
Άστο παιδί μου, ξέχνα το, δεν ήρθε ακόμη η ώρα,
που κάποιοι θα ταξιδέψουνε, θα πάνε σε εξωγήινη …χώρα!
Εκεί, σταμάτησε τελικά, η κουβέντα για τα μελλούμενα,
της μετάβασης στα αστέρια, και στα άλλα τα θρυλούμενα.
Α. Παπατριανταφύλλου
