Πήρα το δρόμο, το μονοπάτι,
αυτό που κάποτε βαδίζαμε μαζί.
Όλα όπως τα αφήσαμε, δεν άλλαξε κάτι,
μόνο που από δίπλα μου έλειπες εσύ.
Δε θέλω να βλέπω τα δέντρα με τα πλούσια κλαδιά.
Δε θέλω να ακούω να κελαηδούν τα πουλιά.
Όλα γύρω την καρδιά μου ματώνουν
και οι αναμνήσεις ξαναφουντώνουν.
Τίποτα πια δε με συγκινεί
από τότε που έφυγες εσύ.
Τίποτα δεν έχει αξία,
χάθηκε κάθε μαγεία.
Η παρουσία σου τα έκανε όλα ωραία
γιατί ήσουν η καλύτερη παρέα.
Ήσουν για μένα βάλσαμο ζωής
και τώρα σκεπάστηκαν όλα από πέπλο σιωπής.
Το μονοπάτι της ζωής μου
έγινε αδιάβατο πια
και ο πόνος της ψυχής μου
δε βρίσκει παρηγοριά.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
