Τραγούδια που ζητάμε
τη ζωή μας να κερνάμε
να γεμίζουμε την ψυχή μας
και να φτιάχνουμε τη διάθεσή μας.
Τραγούδια της χαράς
σε γάμο και σε γιορτές όταν πας
που χαίρεσαι να τ’ ακούς
και να συμμετέχεις σε χορούς.
Τραγούδια μοιρολόγια, του πόνου, του θανάτου,
όταν δεν αντέχεις πια παρακάτου,
λυπάσαι, κλαις και αναπολείς
αυτά που έχασες που να τα βρεις.
Τραγούδια της ξενιτιάς,
όταν είσαι μακριά από ανθρώπους που αγαπάς
με μόνη ελπίδα και προσμονή
να τους δεις κάποια στιγμή.
Τραγούδια της θάλασσας της χιλιοτραγουδισμένης
που σου δίνει την εντύπωση άπονης και ξένης,
όταν τα κύματά της γίνονται θεριά
και φοβάσαι ότι θα σε καταπιούν βαθιά.
Τραγούδια της δύσκολης εργατιάς
που παρηγοριά μ’ αυτά ζητάς,
όταν τ’ακούς στο ταβερνάκι
πίνοντας μερακλίδικο ουζάκι.
Τραγούδια της μίζερης φτωχολογιάς
που στενάζει στα σοκάκια της γειτονιάς
προσπαθώντας να επιζήσει
με αξιοπρέπεια σ’ αυτή τη ζήση.
Τραγούδια της προσφυγιάς
που ξεριζώνεσαι δια μιας
απ’ τον τόπο που σε γέννησε
γιατί κάποιος άδικα σε κυνήγησε.
Τραγούδια της οικογένειας
με τις συνθήκες της ομόνοιας και της πρόνοιας
να μεγαλώσουν τα παιδιά
και να γίνουν άτομα γνωστικά.
Τραγούδια της αγάπης
να γεμίζει της καρδιάς ο χάρτης
με αισθήματα υπέροχα
ώστε να νιώθεις μοναδικά, αγέρωχα.
Και γεμίζεις τις στιγμές σου
με τις μελωδίες τις αρεστές σου
σε εκδηλώσεις και περιπτώσεις
που θέλεις να ξελαφρώσεις.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
