Προβλέπεται από την Συνθήκη της Βιέννης – Η Νέα Δημοκρατία που αντέδρασε για την υπογραφή της επαίσχυντης Συμφωνίας, ας πράξει σήμερα τα δέοντα
Είναι γεγονός ότι, μετά την κύρωσή της, η Συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί τμήμα της διεθνούς έννομης τάξεως.
Ο γενικός κανόνας που ισχύει για τις διεθνείς συμφωνίες είναι ότι «τα συμπεφωνημένα πρέπει να τηρούνται» (pactasuntservanda).
Μόνον σε ορισμένες, ειδικώς προσδιορισμένες περιπτώσεις, είναι δυνατή η ακύρωση ή η καταγγελία μιας διεθνούς συμφωνίας. Οι περιπτώσεις αυτές προβλέπονται από την «Σύμβαση της Βιέννης για το δίκαιο των Συνθηκών μεταξύ Κρατών και Διεθνών Οργανισμών ή μεταξύ Διεθνών Οργανισμών», η όποια κυρώθηκε από την Βουλή των Ελλήνων, με τον νόμο 1981/1991 (ΦΕΚ187/ Α/9-12-1991) και, συνεπώς, δεσμεύει την Ελλάδα. Ομοίως η Σύμβαση της Βιέννης δεσμεύει και τα Σκόπια ήδη από το 1999.
Ως προς το θέμα της ακυρότητας, η Σύμβαση της Βιέννης περιλαμβάνει οκτώ περιοριστικούς λόγους στους οποίους πρέπει να στηριχθεί το σχετικό επιχείρημα.
Σε αυτούς περιλαμβάνονται παραβιάσεις εν σχέσει προς την αρμοδιότητα για την αρμοδιότητα για τη συνομολόγηση συνθηκών, πλάνη, απάτη, δωροδοκία αντιπροσώπου ενός κράτους, εξαναγκασμός του κράτους με απειλή ή χρήση βίας και παραβίαση ενός κανόνα αναγκαστικού δικαίου (άρθρα 46- 53).
Είναι, επομένως, προφανές ότι, με βάση τα δεδομένα της Συμφωνίας των Πρεσπών, δεν προκύπτει δυνατότητα επίκλησης, από την Ελληνική πλευρά, κάποιων από τους ανωτέρω λόγους για να την θεωρήσει άκυρη.
Ως προς το θέμα της καταγγελίας η Συμφωνία των Πρεσπών δεν περιέχει ρητή αναφορά. Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζεται το άρθρο 56 παρ. 1 της Σύμβασης τής Βιέννης, το οποίο ορίζει ότι:
«Συνθήκη, μή περιέχουσα διάταξη αφορώσα στην λήξη και μή προβλέπουσα την καταγγελία η αποχώρηση εξ αυτής, δεν δύναται να καταγγελθεί ή να λυθεί δια αποχωρήσεως έκτος εάν:
(α) αποδεικνύεται ότι τα συμβαλλόμενα μέρη είχαν την πρόθεση να δεχθούν τη δυνατότητα καταγγελίας ή αποχωρήσεως εξ αυτής,
(β) το δικαίωμα καταγγελίας ή αποχωρήσεως εξ αυτής συνάγεται εκ της φύσεως της συνθήκης».
Από το περιεχόμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών δεν προκύπτει ούτε πρόθεση των συμβαλλομένων μερών να δεχθούν δυνατότητα καταγγελίας η αποχώρησης (πως ήταν άλλωστε δυνατόν να έχει τέτοια πρόθεση ο Τσίπρας…) αλλά ούτε και αυτή καθ’ εαυτή η φύση της Συμφωνίας παρέχει αυτό το δικαίωμα, καθώς όλες οι διατάξεις της χαρακτηρίζονται αμετάκλητες και επιπλέον υπάρχουν δύο παράγραφοι για τις όποιες ορίζεται ρητώς ότιδεντροποποιούνται (άρθρο 4 παρ. 3 και 4).
Πρόκειται για τις επίμαχες παραγράφους για τη χρήση του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία», την αναγνώριση ιθαγένειας/υπηκοότητας και την αναγνώριση γλώσσας, αυτές δηλαδή που αποτελούν την πηγή των προβλημάτων για την Ελληνική πλευρά και οι οποίες αποτελούν την άνευ ανταλλαγμάτων «ανεκτίμητη» προσφορά του διδύμου Τσίπρα – Κοτζιά προς τους Σκοπιανούς….
Παρ’ όλα αυτά, «υπάρχει φως»: Το άρθρο 60 της Σύμβασης της Βιέννης τιτλοφορείται «Λήξη συνθήκης η αναστολή εφαρμογής της ως συνέπεια παραβιάσεώς της», και στην παράγραφο 1 του άρθρου αυτού προβλέπεται ότι «ουσιαστική παραβίαση διμερούς συνθήκης από ένα μέρος παρέχει το δικαίωμα στο άλλο μέρος να επικαλεσθεί την παραβίαση αυτήν ως λόγο λήξεως της συνθήκης η αναστολής της εφαρμογής της εν όλω ή εν μέρει».
Σύμφωνα δε με την παρ. 3 εδάφ. (β) του ίδιου άρθρου (60), «ουσιαστική παραβίαση συνθήκης αποτελεί παραβίαση διατάξεως ουσιαστικής για την πραγματοποίηση του αντικειμένου η του σκοπού της συνθήκης».
Όταν λοιπόν διαπιστώνουμε ότι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα των Σκοπιανών εμφανίζεται στα γήπεδα της Ευρώπης με τα αρχικά MKD αντί των οφειλομένων ΝΜΚ και ότι ο Ζάεφ, ανεξάρτητα από τον πόνο του για τον αποκλεισμό της «ομαδάρας» του (που κατετάγη τελευταία στον όμιλό της…), αποκαλεί επισήμως την χώρα του «Μακεδονία», τότε έχουμε κάθε δικαίωμα να θεωρήσουμε ότι οι Σκοπιανοί παραβιάζουν ουσιαστική, για την πραγματοποίηση του αντικειμένου ή του σκοπού της, διάταξη της Συμφωνίας των Πρεσπών και να ζητήσουμε, κατ’ αρχήν την αναστολή της εφαρμογής της και, έφ’ όσον οι παραβιάσεις συνεχισθούν, την λήξη της.
Δύο θλιβεροί κομπάρσοι της διεθνούς διπλωματίας, δύο εμμονικοί ιδεολάγνοιτών απολιθωμάτων της κομμουνιστικής διεθνούς, δύο πρόθυμοι υποτακτικοί ξένων συμφερόντων, προσέφεραν στους Αλβανοσκοπιανούς, χωρίς συναίσθηση εθνικής αξιοπρέπειας και χωρίς υποψία μελλοντικών κινδύνων, όνομα, ταυτότητα και γλώσσα που δεν τους ανήκε και, συνεπώς, δεν την δικαιούνταν.
Η πολυφυλετική τους προέλευση, το ιστορικό παρελθόν τους και η ασήμαντη πολιτιστική τους διαδρομή ουδεμία σχέση έχουν με την ιστορία, την προσφορά και την δόξα των Μακεδόνων.
Η ανάγκη τους για ταυτότητα με οντότητα ’και για γλώσσα με περιεχόμενο απέκτησε υπόσταση μόνον χάρη στην αριστερόστροφη παραληρηματική σκέψη του διδύμου Τσίπρα- Κοτζιά, που έθεσαν τον παρωχημένο διεθνισμό τους και τα βιωματικά τους συμπλέγματα, στην υπηρεσία του ανιστόρητου μεγαλοϊδεατισμού του γεννημένου στις φαντασιώσεις του Τίτο και των συνοδοιπόρων του…
Η Νέα Δημοκρατία, όπως αντέδρασε, ως αντιπολίτευση, κατά την υπογραφή της επαίσχυντης Συμφωνίας των Πρεσπών, οφείλει, ως κυβέρνηση, να αντιδράσει και σήμερα, που ο προκλητικά ευνοημένος από τις υπογραφές Τσίπρα – Κοτζιά σκοπιανός πρωθυπουργός εμπαίζει την Ελλάδα και ασχημονεί σε βάρος της, παραβιάζοντας ταυτόχρονα το διεθνές δίκαιο…
Η Συνθήκη της Βιέννης ισχύει και μας καλεί να την εφαρμόσουμε!
Διονύσης Κ. Καραχάλιος
Δικηγόρος
