Μήπως πάσχει ο άνθρωπος
από αρκετή υπεροψία,
και θαρρεί, πως τα πάντα μπορεί,
να κάνει, χωρίς καμιά θυσία;
Κι όμως αποδεικνύεται,
περίτρανα και σαφώς,
πως αλλουνού είναι το πρόσταγμα.
Ποιος το λέει; Ο άστατος … καιρός.
Έφτασε κάποια κλιματική αλλαγή,
πέσανε λίγες βροχές,
και πολλά στη φύση άλλαξαν,
δεν είναι σαν το χτες.
Πλημμύρισαν πόλεις και χωριά,
δρόμοι καταστραφήκαν,
υποχωρήσανε βουνοπλαγιές
και άνθρωποι χαθήκαν.
Πού είναι η πρόνοιά σου άνθρωπε;
Πώς προνοείς για όλα;
Τα έργα σου καταστρέφονται,
σε μια καιρική καραμπόλα!
Μήπως θα πρέπει πιο σωστά,
τα έργα σου να κάνεις,
και ενάντια στη Φύση ποτέ,
να μην το παρακάνεις!
Γιατί, η Φύση το μπορεί,
κι αν την παραβιάσεις,
θα ορθώσει το ανάστημα,
και τότε εσύ θα χάσεις.
Ας μην μπαζώνονται ρέματα,
και πυρκαγιές ας μην καίνε δάση,
γιατί στο τέλος ο άνθρωπος,
θα ‘ναι εκείνος, που θα χάσει!
Ένας σεβασμός οφείλεται,
και κάθε υπεροψία,
ας φύγει από τον άνθρωπο.
Ας γίνει αυτή η θυσία!
Α. Παπατριανταφύλλου
