Διάβασα κάπου έκπληκτος, τα έθνη όταν γερνάνε,
έχουν κακές συμπεριφορές και μάλλον,
κατά διαόλου πάνε!
Χάνουν την ικανότητα, να αγαπάνε αληθινά,
την οικογένεια, λέει, αποστρέφονται,
και όλους τους γάμους της …Κανά.
Οι άνδρες, δεν θέλουνε να παντρευτούν, γιατί ‘ναι ενοχλητικό,
να ‘χουνε και την ευθύνη, αλλά για ποιον;
Για το άλλο τους μισό!
Κι οι γυναίκες, επίσης φοβούνται, τις οδύνες της μητρότητας,
και ψάχνουν, να ‘βρουν άλλους τρόπους,
απόκτησης παιδιών …ποιότητας.
Το δε ένστικτο της αναπαραγωγής, για κάποιους διαστρέφεται,
κι όλοι μαζί δεν εννοούν, ότι γι’ αυτό,
ο κόσμος καταστρέφεται.
Έχει εμπορευματοποιηθεί κι η ένωση, πολλών απλών ανθρώπων.
Και τούτο, όχι σποραδικά σε λίγους,
αλλά, και άλλων πολλών τόπων.
Πού πάνε τα έθνη κι οι λαοί, κανείς το συλλογίζεται;
Ή μήπως ο Άνθρωπος απλά,
παίζει και χαριεντίζεται;
Κι όμως, τα τύμπανα χτυπούν. Κακά είναι τα σημάδια.
Στο τέλος δε, όλοι θα πουν,
πως η ζωή είναι …άδεια!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
