Τα χέρια ενώστε άνθρωποι, τώρα ο καιρός επέστη,
μήνυμα να δεχθούμε, ότι ο Χριστός Ανέστη,
μα όλοι ας φροντίσουμε,
το θείο τούτο μήνυμα, μην πέσει σε κενό,
στου καθενός μας την καρδιά, να βρει χώρο ζεστό,
γιατί όπως μας κατάντησαν, της γης οι ισχυροί,
λες κι εμαράνθη η Άνοιξη, και δεν ανθοφορεί.
Χριστός Ανέστη οι παλιοί, με το τριμμένο ρούχο,
το έλεγαν και το ένιωθαν, με της καρδιάς τον πλούτο.
Είχανε κάποια έγνοια για τον συνάνθρωπό τους,
τον συγγενή, τον γείτονα, ή τον συγχωριανό τους,
μα τώρα πια στις μέρες μας, ποιός τάχα θα νοιαστεί,
για τον φτωχό τον γέροντα, το όμορφο παιδί,
που όλοι μας προσχωρήσαμε, στον καταναλωτισμό,
και έτσι σκλάβοι γίναμε, λες σ’ άγραφο θεσμό,
μα σαν μην έφθανε αυτό, μας ήλθανε και άλλα
κι η σκέψη η οικονομική, θανάσιμη τραμπάλα,
που τις καρδιές μας σκλήρυνε, μας πήρε τη χαρά,
αυτό κι αν είναι φίλοι μου, μεγάλη συμφορά.
Μα είπαμε πως στο κενό, το μήνυμα μην πέσει,
με κάποια ελπίδα αλλαγής, ας πούμε “ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ”.
Ο Θρακιώτης
Αλεξανδρούπολη
