Ο άνθρωπος από τα γεννοφάσκια του, χρειάζεται έναν προστάτη.
Να τον προσέχει στις κακοτοπιές, για να μην πάθει κάτι.
Το παιδί και κάθε ανήλικος, χρειάζεται γονείς,
να φροντίζουν για κάθε ανάγκη του, να μην το ενοχλεί κανείς.
Μα και οι ενήλικοι χρειάζονται, κι αυτοί κάποιον προστάτη.
Κάποιον άγιο; Τον Θεό; Να μην τους πιάνει … μάτι!
Αφού όλοι μες στη ζωή, καθημερινά κινδύνους,
δυνητικά αντιμετωπίζουνε, σε χρόνους όχι φίνους.
Και οι κίνδυνοι είναι παντοειδείς, κρυφοί ή φανεροί,
που, αν δεν αντιμετωπιστούν, γίνονται …γοεροί.
Και δεν υπάρχει άνθρωπος, χωρίς την προστασία,
κάποιου πιο δυνατού απ’ αυτόν, και την επιστασία.
Ακόμη κι ο πανίσχυρος, και ο μέγας κοσμοκράτορας,
κάποια στιγμή, προστάτη αναζητά, γιατί δεν είναι πανδαμάτορας!
Ζητάει την ψήφο του λαού, και του απλού κοσμάκη,
να πάρει τη δύναμη αυτουνού, για να ανεβεί λιγάκι.
Γιατί γνωρίζει, πως χωρίς, τη δύναμη του λαού,
θα βρεθεί στη θέση τη δυσάρεστη, του φυγάδα … λαγού.
Κι αν δεν πιστεύει, πως η φωνή Λαού, είναι οργή Θεού…
Τότε, τα τάρταρα είναι γι αυτόν, κι ο πηγαιμός στη χώρα του κακού!
Ας είναι λοιπόν εύλογη, κι επιθυμητή, για όλους η προστασία,
Μόνον αυτή του Ύψιστου, του Δημιουργού και η μόνη με αξία!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
