Όταν γελάνε τα παιδιά
πέτυχες κοινωνία πολλά.
Όταν τα δάκρυα κυλούν
τότε άκρη δεν μπορούν να βρουν.
Όταν γελάνε τα παιδιά
η ζωή κυλάει ομαλά.
Όταν τρέχουν να κρυφτούν
τότε κάποιοι πρέπει να ντραπούν.
Όταν γελάνε με την καρδιά τους
νιώθουν αγάπη κοντά τους.
Όταν σκιές τα κυκλώνουν
κάποιοι τα εκμεταλλεύονται και δεν ιδρώνουν.
Παιδιά κυνηγημένα από πολέμους
που χτυπιούνται αλύπητα από αδυσώπητους ανέμους.
Παιδιά που βγαίνουν στη ζητιανιά
γιατί δε βρήκαν οικογένεια γνωστικιά.
Παιδιά που μπαίνουν από νωρίς στη βιοπάλη
γιατί δεν είχαν λύση άλλη
αφού κάποιοι που λέγονται γονείς
ήτανε δυστυχώς ανεπαρκείς.
Παιδιά που κακοποιούνται σεξουαλικά
από ανθρώπους μάλλον αρπακτικά
που δεν έχουν ίχνος ευαισθησίας
και ζουν σε φάση παρανομίας.
Εδώ κατέληξε η σημερινή κοινωνία
να έχει χάσει κάθε αξία
να μην εκτιμά την παιδική αθωότητα
και να φέρεται με βαναυσότητα.
Γι αυτό αν μπορούν ακόμη να γελάνε τα παιδιά,
κοινωνία πλέεις σε καλά σκαριά.
Δε φούνταρες ακόμη ολοκληρωτικά.
Μα έχουν όλα αυτά τα προνόμια και τη φροντίδα
ή πολλά απέχουν απ΄αυτήν την πρόνοια και την παρτίδα;
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
