Αρνήθηκα μια αγάπη που έσταζε μέλι
γιατί τότε ήμουνα άβγαλτο κοπέλι.
Φοβόμουνα τι ζωή θα ζήσω
και τι θα αντιμετωπίσω.
Αρνήθηκα τις υποσχέσεις που μου έδινες
κι ας νερό στην υγειά μου έπινες
γιατί είχα μια ανωριμότητα
και νόμιζα όλα θα είχαν ποιότητα.
Δεν ήξερα, δεν υπολόγιζα
τι στη ζωή θα αντιμετώπιζα
κι όταν ήρθαν όλα τα προβλήματα
τότε ήθελα να ακολουθήσω τα δικά σου βήματα.
Βήματα με αγάπη στρωμένα
ήρεμα και όχι κουρδισμένα
που δεν έπαψαν ποτέ να οδηγούν
και μόνο αγάπη να χορηγούν.
Πόσο εύκολα είπα το αντίο
χωρίς να μου κάνει ούτε ζέστη ούτε κρύο.
Ένα αντίο που πότισε φαρμάκι
της ζωής σου το σοκάκι.
Κοιτάζω στον καθρέφτη την μορφή μου
δεν την αναγνωρίζω σαν δική μου.
Εγώ λέω ήμουνα αυτή
που πέταξα της ευτυχίας το κλειδί.
Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα
λέω στον εαυτό μου για αυτή τη ρότα
που πήρα και δε βγάζει σε έξοδο
παρά μόνο σε ένα μεγάλο αδιέξοδο.
Άργησα να καταλάβω
όλα σαν δεδομένα να μην εκλάβω
γιατί η ζωή έχει πολλές αναποδιές
που σου στερούν μεγάλες χαρές.
Μην αρνείσαι, το συμπέρασμα
ότι η ζωή σου δίνει κέρασμα
γιατί ενώ περιμένεις κάτι γλυκό
θα βρεθείς με το στόμα πικρό.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
