Ήθελα να ήμουν ο ήλιος
που θα φωτίζει την ψυχή σου.
Ήθελα να ήμουν το φεγγάρι
που θα φέγγει τις νύχτες σου.
Ήθελα να ήμουν οι φτερούγες σου
που θα σε βοηθήσουν να πετάς.
Ήθελα να ήμουν η ομπρέλα σου
να σε προστατεύω απ΄της ζωής τις καταιγίδες.
Ήθελα να ήμουν η ζεστή αγκαλιά
που θα σε κλείσει με αγάπη.
Ήθελα να ήμουν ο γλυκός λόγος
που θα ευφραίνει την καρδιά σου.
Ήθελα να ήμουν το προσκέφαλό σου
όπου θα ηρεμήσεις από την ένταση
των καθημερινών γεγονότων.
Ήθελα να ήμουν για σένα
μια βάρκα με άσπρα πανιά
να σε ταξιδεύει στο απέραντο γαλάζιο.
Ήθελα να σου τραγουδήσω χαρούμενους σκοπούς.
Τι πέτυχα από όλα αυτά. Τίποτα.
Δεν με άφησες. Δεν μου το επέτρεψες.
Και έτσι πήγαν όλα τα ήθελα
χαμένα στον απέραντο ορίζοντα.
Τα πήρε ο αέρας και τα έκανε σκόνη.
Τα πήρε το κύμα και τα κατάπιε η βαθιά θάλασσα.
Όλα τα ήθελα που δεν πραγματοποιήθηκαν.
Όλα τα ήθελα που έμειναν μετέωρα.
Δεν πειράζει βρε ζωή.
Εγώ θα εξακολουθώ να θέλω.
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
