Νεανικές πικραλήθειες

Ήσουν μικρή μου έλεγες. Το πίστευες στ’ αλήθεια;

Σε ήθελα, μα χάθηκε η αγάπη. Παραμύθια!

Γελούσες παραδέχομαι πολλές φορές με εμένα,

Αλλά, θα έρθει η σειρά, που θα γελώ με εσένα.

- Advertisement -

Μάντης κακών δεν γίνομαι, κι όμως κακά μαντεύω.

Θα ‘ρθει καιρός  κι εσύ θα λες. Ποια  είμαι, τι γυρεύω;

Πότε θα είναι; Το αγνοώ. Ούτε το θέλω, αλήθεια.

Αλλά και τούτο θα γενεί, όπως στα παραμύθια!

Κι άλλες πολλές, όπως εσύ διώχναν τα τυχερά τους.

Όμως δεν άργησε, ήρθε η στιγμή, που σπάσαν τα φτερά τους.

Στερνή τους γνώση γύρεψαν, χτύπησαν το κεφάλι,

Κι αναθεμάτισαν πικρά, δόξα, πλούτη και κάλλη! 

Πείρα του κόσμου συμβουλή. Μη δείχνεις καταφρόνια.

Δείξε   στοργή, φανού καλή. Φεύγουν, κυλούν τα χρόνια.

Κι όπως κανένας δεν νογά, ποια θα ‘ναι τα στερνά του.

Τι θα του τύχει αργότερα και ποια τα τυχερά του.

Κι ίσως αυτόν που, τώρα δα, τον βλέπεις σαν μπαμπούλα,

Μοίρα κακή σου έρθουν στραβά σε μια αναμπουμπούλα…

Καλώς, κακώς αδιάφορο, τον ζεις στο ίδιο δώμα…

Θα σου τα ψέλνει απ’ την καλή, και θα του λες, ακόμα;

Κρατάς, θυμάσαι, δεν ξεχνάς; Ήταν νιότης καπρίτσια,

αυτά κάνουν και ξεγελούν τους νέους τα κορίτσια!

Πονάς κι εσύ, είναι σίγουρο. Δεν είσαι από πέτρα.

Για κάποιον, που ίσως αγαπάς. Οι άλλοι; Ας γίνουν τέφρα!

Σωστό και δίκαιο  μαζί, αλλά όχι ειρωνεία!

Έτσι θα ζήσεις στη ζωή, έχεις τόση κακία;

Αλλά, ο κακός ο άνθρωπος κακή έχει πορεία.

Κακό δίνει; Κακό θα βρει, σε μια κακή ιστορία.

Πόσες φορές εγέλασες; Ήταν η τελευταία!

Κι αυτή η ειρωνεία σου, κακό απ’ τα αναγκαία.

Έδειξες την κακία σου. Μα η σκέψη σου καθρέφτης.

Είδα πια τώρα καθαρά, ποιος ήτανε ο φταίχτης.

Να συνεχίσω; Δεν αρκεί; Κακό είναι το ψαλτήρι.

Δεν το ‘θελα, μα χύθηκε άθελα το ποτήρι!

Κι η υπομονή βλέπεις κι αυτή, έχει τα όριά της

Και η δική μου μ’ εσένανε πέρασε τα δικά της.

Καιρός λοιπόν ν’ ασχοληθώ, κι εγώ με καμιά άλλη,

Κι ελπίζω να μην ξαναβρώ κι εκεί τα ίδια πάλι.

Με πόνο ή χωρίς αυτόν, με αγάπη ή με μίσος,

τα δυο σου μάτια κάποτε, θα τα θυμάμαι …ίσως.

Το αντίο ή το γεια χαρά, δεν έχουν σημασία.

Αυτά πίστευα κάποτε, κι ήταν μια ουτοπία!

Αλλά, στα λέω και τα δυο. Διάλεξε και απάντα.

Δεν θέλω λόγια ή γραφή, μα νοερώς … για πάντα!

Ο  ΡΙΜΑΔΟΡΟΣ

Friday, November 20, 2026

Latest News

Οι λέξεις της Δημοκρατίας, χωρίς Δημοκρατία των λέξεων, στοιχειοθετούν τον καθημερινό φασισμό!

Η διαχρονική εμμονή των Κυβερνήσεων στη χρήση της λέξης “επέκταση” ως προς τα 12 μίλια, αναδίδει τέτοιο φασισμό. Όταν...

More Articles Like This