Ήρθες, όταν πια δεν το περίμενα
και είχα κλείσει την πόρτα της καρδιάς.
Όταν πια τα όνειρά μου έγερνα
στο σκοτάδι της μοναξιάς.
Άνοιξα διάπλατα πόρτες και παραθύρια
να μπει από παντού το φως
που έφερε του κΉρθες
Ήρθες, όταν πια δεν το περίμενα
και είχα κλείσει την πόρτα της καρδιάς.
Όταν πια τα όνειρά μου έγερνα
στο σκοτάδι της μοναξιάς.
Άνοιξα διάπλατα πόρτες και παραθύρια
να μπει από παντού το φως
που έφερε του κόσμου τα καλά, τα μύρια
και ήταν το καλύτερο γεγονός.
Άνθισε σαν μυγδαλιά η ψυχή μου
στης άνοιξης τον ερχομό
κι έγιναν όλα μάνα και αδελφή μου
με την αγάπη οδηγό.
Ήρθες και γέμισες τον κόσμο μου
με όνειρα και ποιήματα
και άνοιξες το δρόμο μου
με ευχάριστα επιφωνήματα.
Ω! πόσο όμορφη έγινε η ζωή!
Πώς έλαμψαν τα θαμπά μου αστέρια!
Πώς έτρεξες σαν νερό από δροσερή πηγή
να δροσίσεις τα ζεστά μου καλοκαίρια!
Φωτίστηκαν τα σκοτάδια μου
από την παρουσία σου.
Γλύκαναν τα άδεια βράδια μου
και κατάλαβα την αξία σου.
Θεέ μου! χαρούμενα αναφώνησα
τα πάντα είναι δυνατά
με ένα μεγάλο ευχαριστώ προχώρησα
και απόλαυσα της ζωής μου την ομορφιά.
Συμπέρασμα ποτέ μην απελπίζεσαι
για όλα βρίσκεις άκρη
και στη ζωή για κέρασμα
θα υπάρξει χαρά αντί για δάκρυ.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
