Ούτε Τάσσος υπάρχει, ούτε Άσσος, αφού ο Χάρτης της Σεβίλλης παραμένει εξόριστος
- του Χρήστου Κηπουρού
Στο πέρασμα, από το Παλιό στο Νέο
Αν η UNCLOS αποτελεί το σύγχρονο νομικό ευαγγέλιο της διεθνούς θαλάσσιας πολιτικής, η «Φιλομνήμη» είναι η εθνική ψυχή που της δίνει ζωή, λειτουργώντας ως ο απαραίτητος θεατρικός υποβολέας στη σκηνή της Γεωγραφίας όπου παίζεται η Ιστορία του Στράβωνα.
Χωρίς αυτόν τον υποβολέα, οι πολιτικοί ηθοποιοί της Αθήνας παθαίνουν αμνησία, χάνουν τα λόγια τους μπροστά στις ξένες πιέσεις και κυριολεκτικά «τα θαλασσώνουν» και «τα πελαγώνουν» στις ίδιες μας τις θάλασσες. Την ίδια ώρα, η βαθιά τραυματισμένη αλλά γεωπολιτικά ώριμη Κύπρος σώζει την παρτίδα και την πατρίδα, έχοντας θεσπίσει τα 12 μίλια και ανακηρύξει ΑΟΖ, με όλους τους γείτονες, πλην του βιαστή της Αττίλα.
Αν ο θαλάσσιος Ελληνισμός παραμένει γεωγραφικά ασυνεχής, η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά και μόνο την έλλειψη ενός ηγέτη αναστήματος Τάσσου στην Αθήνα, η οποία δεν διέθετε ούτε διαθέτει Τάσσο, ούτε και Άσσο.
Ο απόλυτος γεωπολιτικός Άσσος, που η επίσημη Ελλάδα πέταξε στα σκουπίδια της λήθης, δεν είναι άλλος από τον αγαπημένο Χάρτη της Σεβίλλης, τον οποίο σχεδίασε με θρησκευτική ευλάβεια ο καθηγητής Juan Luis Suárez de Vivero. Ο χάρτης αυτός, που αποτυπώνει με επιστημονική ακρίβεια τη μέση γραμμή και την ένωση των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου μέσω της πλήρους επήρειας του Καστελόριζου, υιοθετήθηκε σε όλες τις εκδοχές του από την Ε.Ε. μέχρι και από τον οικολογικό τομέα του ΟΗΕ, γινόμενος παντού copy paste.
Με την κουτοπόνηρη Ε.Ε. να έχει μετονομάσει την ΑΟΖ, σε θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό. Και με την Τουρκία να διατείνεται ότι έσκισε το χάρτη και τον πέταξε. Ενώ κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Ούτε από την Άγκυρα, ούτε από την Αθήνα που τον έχει εξόριστο. Ο χάρτης της Σεβίλλης ανήκει στην Γεωγραφία της Ιστορίας, της Ηθικής και της Αλήθειας.
Η Φιλομνήμη, ως ανώτερη πολιτική αρετή και αντίδοτο στην κομματική καπηλεία συνθημάτων όπως το «ο λαός δεν ξεχνά», απαιτεί να ανασύρουμε το ευρωπαϊκό κεκτημένο από την αμνησία. Μόνο αν ακούσουμε τον ψίθυρο της ιστορικής μνήμης θα μπορέσουμε να επιβάλουμε την οριοθέτηση των όμορων ΑΟΖ και να θωρακίσουμε κυριαρχικά το ζωτικό χώρο του Ελληνισμού.
Διδυμότειχο – Σεπτέμβριος 2026
