Άραγε είναι τόσο δύσκολο, να βρεθεί ένας τρόπος,
οι Έλληνες τα απορρίμματα, να μην τα πετάν όπως- όπως;
Σκουπιδότοποι καταντήσανε, οι παρυφές των δρόμων,
όπου πετιούνται ασύστολα, υλικά υπονόμων.
Γνωρίζουν άραγε όλοι αυτοί, που αστόχαστα πετάνε,
ό,τι πιο άχρηστο υλικό, όχι όπου δει, μα όπου να ‘ναι;
Ότι τα υλικά αυτά, σίγουρα δημιουργούνε,
μικρο-βιότοπους, και εστίες νοσηρές, που τη ζωή απειλούνε;
Μήπως νομίζουν όλοι τους, πως εδώ, δεν κινδυνεύουν,
αφού σε άλλον τόπο ζουν, κι εδώ, απλώς περιοδεύουν!
Και δεν τους νοιάζει, αν άλλοι άνθρωποι, που ζουν στον τόπο αυτό,
θα «μεταναστεύσουνε» σίγουρα, σε τόπο χλοερό;
Μα είναι σκέψη ταπεινή, ανθρώπων ταπεινών,
όσων συμπεριφέρονται, με τρόπους σαν κι αυτόν.
Τα απορρίμματα σαφώς, και πρέπει να πετιούνται,
μόνον σε χώρους ειδικούς, κι όχι άστοχα, να ποδοπατιούνται.
Σε χώρους κατοικήσιμους, σε κάδους απορριμμάτων,
εκεί να γίνεται η συσσώρευση, των άχρηστων πραγμάτων.
Και οι ταξιδιώτες με τ’ αυτοκίνητα, ποτέ να μην πετάνε,
ό,τι άχρηστο είτε αχρείαστο. Αυτοί πρόχειρα, ας το κρατάνε.
Και όταν βρεθούν σε οικισμό, όπου υπάρχει κάδος,
εκεί, ας πετούν τα αχρείαστα, γιατί, αλλιώς θα ‘ναι λάθος.
Τα πάντα ας είναι έγκαιρα, και στο σωστό το μέρος,
είτε είναι χειμώνας, ή άνοιξη, φθινόπωρο ή και …θέρος.
Αφού ξέρουμε, ότι η καθαριότητα, είναι μισή αρχοντιά.
Ας πάψει κάθε αλόγιστη, πράξη κι αποκοτιά.
Κι ας κάνουμε όλοι το σωστό, και χωρίς βαρυγκώμιες,
δικαιολογίες άστοχες, κι άλλες αιτίες όμοιες.
Απ. Παπατριανταφύλλου
