Η παρούσα υποψηφιότητα του Σταύρου Δήμα, προερχόμενου από το κυβερνητικό κόμμα, δίνει άλλη χροιά στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, που επιβάλλεται να ερμηνευθεί
Το γεγονός ότι, συμφώνως προς το Σύνταγμα, απαιτούνται 180 ψήφοι (κατά την τρίτη συνεχόμενη ψηφοφορία) για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, σημαίνει πως ο νομοθέτης έλαβε υπόψη του το γεγονός, ότι στο ανώτατο αξίωμα της χώρας, δεν απαιτείται μόνον η βούληση του κυβερνώντος κόμματος (που εννοείται πως διαθέτει την πλειοψηφία των 150+ εδρών, για να κυβερνά), αλλά επιβάλλεται και η αποδοχή της εκλογής, από τμήμα τουλάχιστον της αντιπολίτευσης, ώστε ο Πρόεδρος να μη χαρακτηρίζεται ως κομματικός, αλλ’ ότι εκπροσωπεί μεγαλύτερο μέρος του λαού, και όχι μόνον τους ψηφοφόρους που στηρίζουν την κυβέρνηση.
Αυτό, κατ’ εξαίρεση συνέβη στη χώρα μας.
Ο κανόνας είναι να γίνεται εκμετάλλευση της συνταγματικής επιταγής, ώστε η αντιπολίτευση να επιτυγχάνει πτώση της κυβέρνησης και διενέργεια εκλογών.
Και η κυβέρνηση, για να το αποφύγει, προτείνει υποψήφιο Πρόεδρο προερχόμενο από την αντιπολίτευση, ώστε να την δεσμεύσει.
Δεν ξέρω πώς μπορεί να χαρακτηριστεί αυτή η ενέργεια, είναι βέβαιο όμως πως γελοιοποιούν έτσι τον καταστατικό χάρτη της χώρας.
Εμπλέκεται ο Πρόεδρος στα μικροκομματικά παιχνίδια, αντί να βρίσκεται εκτός και υπεράνω αυτών.
Η παρούσα υποψηφιότητα του κ. Δήμα, προερχόμενου από το κυβερνητικό κόμμα, δίνει άλλη χροιά στην εκλογή, που επιβάλλεται να ερμηνευθεί.
Μία εκδοχή είναι, ότι η κυβέρνηση έχει ήδη εξασφαλίσει την υποστήριξη 180 βουλευτών, ώστε δεν χρειάζεται να προβεί σε παραχωρήσεις προς την αντιπολίτευση.
Μια άλλη εκδοχή είναι, ότι η κυβέρνηση γνωρίζει πως δεν μπορεί να υπάρξουν 180 ψήφοι, αλλά ότι η χώρα οδηγούμενη σε εκλογές, θα επαναφέρει στα κυβερνητικά έδρανα το ίδιο πολιτικό σχήμα.
Υπάρχει όμως και τρίτη εκδοχή, που μάς θυμίζει τον προεκλογικό αγώνα που έκανε ο κ. Κώστας Καραμανλής, όχι για να νικήσει η Ν.Δ., αλλά ο αντίπαλος.
Τότε, απορούσαμε που ο κ. Κ. Καραμανλής στις προεκλογικές ομιλίες του, όχι μόνον δεν προέβαινε στις συνήθεις υποσχέσεις προς το εκλογικό σώμα, αλλ’ απεναντίας εικονογραφούσε τα δυσάρεστα που έμελλε να συμβούν.
Τώρα, γνωρίζοντας τις πιέσεις που δεχόταν ο κ. Καραμανλής, του οποίου η πολιτική δεν συνέφερε στους «συμμαχικούς προμηθευτές», αντιλαμβανόμαστε τους λόγους που δεν ήθελε τη Ν.Δ. εκ νέου στην κυβέρνηση.
Μήπως, η κυβερνητική απόφαση για εκλογή Προέδρου, έχει ομοιότητες με το κλίμα του 2009;
Δεν επαναλαμβάνεται φυσικά η ιστορία, έχει όμως κάποια κοινά στοιχεία.
Η αδυναμία δηλαδή της κυβέρνησης να παρουσιάσει έργο και στα πιο μικρά πράγματα, μήπως την οδηγεί να παραδώσει «τα αναμμένα κάρβουνα» στα χέρια άλλων; Το έπραξε άλλωστε ο κ. Γ. Παπανδρέου.
Παρενθετικώς, θέλω να ρωτήσω:
Προκειμένου να διενεργηθούν προεδρικές εκλογές, δεν πρέπει προηγουμένως να παραιτηθεί ο νυν Πρόεδρος;
Και γιατί να παραιτηθεί αφού δεν συντρέχει λόγος που να τον αφορά;
Η εμπλοκή του Προέδρου σε κομματικά παιχνίδια -με την δική του συναίνεση- δεν αποτελεί ηθική απαξίωση του θεσμού;
Εν πάση περιπτώσει, φαίνεται πιθανότερο από όλα τα ανωτέρω, να ισχύει το σενάριο -για το οποίο έχω γράψει παλαιότερα- που επεξεργάζονται επιχειρηματικοί κύκλοι, να εκλεγεί δηλαδή πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, και η μη επίτευξη αυτοδυναμίας, να υποχρεώσει τα δύο κόμματα εξουσίας να συνεργασθούν.
Αν σε κάποιους φαίνεται αυτό αδύνατο, τους υπενθυμίζω την συγκυβέρνηση ΚΚΕ και Ν.Δ. (Φλωράκη-Μητσοτάκη)
Αναρωτιέμαι πάντως, πώς θα είναι η πολιτική σκηνή μετά, ανεξαρτήτως εκλογής ή μη Προέδρου.
Η αντιπολίτευση θα υψώσει τους τόνους περί «αποστασίας» όσων βουλευτών εγκρίνουν την υποψηφιότητα του κ. Δήμα.
Πολύ περισσότερο, αν υπάρξει εκλογή Προέδρου, με τις ψήφους βεβαίως ανεξαρτήτων βουλευτών, που θα δώσει στην κυβέρνηση περιθώριο ύπαρξης άλλων δύο ετών.
Οι του ΣΥΡΙΖΑ, τινές των οποίων ήδη προβάρουν υπουργικά κουστούμια, είναι καταφανές πως θα οξύνουν τα πνεύματα στο έπακρο, με τις καθοδηγούμενες ομάδες πιέσεων να διαδηλώνουν συνεχώς, καταγγέλλοντας την «κυβέρνηση των αποστατών».
Ίσως, η καλύτερη λύση θα ήταν να προκηρυχθούν εθνικές εκλογές, και για να μη απαξιωθεί ο θεσμός του Προέδρου περισσότερο, αλλά και να δοθεί κάποια λύση -η όποια «λύση» θα είναι καλύτερη από την «μη λύση»-, ώστε να γνωρίζει η αγορά πού βαδίζει;
Το κραχ στο Χρηματιστήριο, με το -12%, είναι ενδεικτικό του κλίματος.
Ο Μακεδών
Υ.Γ. Φαίνεται πως υπήρξε ντρίπλα προς την κυβέρνηση που δεν την αντιλήφθηκε. Κυβερνητικοί παράγοντες πρότειναν κατά διαστήματα τον κ. Κουβέλη για Πρόεδρο, αλλά μάλλον αυτό θα συμβεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, αν σχηματίσει κυβέρνηση σε περίπτωση προκήρυξης εκλογών.
Και τότε ο κ. Κουβέλης, με 151 ψήφους, θα είναι.
Πρόεδρος του χώρου του, χωρίς να κατηγορείται ότι εκλέχθηκε με ψήφους της Δεξιάς.
Μ.
