Άνθρωπε γλυκέ μου άνθρωπε
που ζεις στην κοινωνία
γιατί σε δέρνει συνεχώς
αυτή η αγωνία;
Με αγωνία τρως ψωμί
με αγωνία περπατάς
σε αγωνία βρίσκεται
όπου και να πας.
Αφού το ξέρεις άνθρωπε
το τι σε περιμένει
γιατί δεν κάνεις τη ζωή
σωστή και μετρημένη;
Η κοινωνία πλάστηκε
στον κόσμο για να ζήσεις
εσύ όμως φαντάστηκες
το παν να κατακτήσεις.
Μέρα και νύχτα προσπαθείς
με νια να κερδίσεις
και με την πλεονεξία σου
φτωχούς να αδικήσεις.
Και είσαι πάντα έτοιμος
τα πάντα να γκρεμίσεις
ακόμη και στα πτώματα
επάνω να πατήσεις.
Είναι πολλά βρε άνθρωπε
τα ελαττώματά σου
και λίγες είναι οι αρετές
που έχεις στην καρδιά σου.
Η φύση εσένα σε έπλασε
με όλα τα καλά σου
και εσύ τα θέλεις δυστυχώς
μονά ζυγά δικά σου.
Κάτσε και σκέψου το καλά
και γνώμη να αλλάξεις
και τα κακώς κείμενα
μακρυά να τα πετάξεις.
Φέρε κοντά σου τη χαρά σου
το δάκρυ να ξεχάσεις
τις δυσκολίες της ζωής
αν θες να ξεπεράσεις.
Να μην τα παίρνεις σοβαρά
και αν θα σε πιάνουν μπόρες
κουράγιο κάνε πάντοτε
στις δύσκολες τις ώρες.
Έχει και η ζωή την ομορφιά
αν ξέρεις να τη ζήσεις
θα πρέπει πάντοτε και εσύ
να τη φιλοσοφήσεις.
Δείξε την αγάπη σου
δείξε την ανθρωπιά σου
δείξε την ψυχούλα σου
με όλη την καρδιά σου.
Στέλιος Ντουρανίδης
Σπήλαιο Ορεστιάδος
