Το ποτό και μόνο το ποτό
η πιο μεγάλη του αδυναμία.
Αυτό τον έκανε άλλοτε σαν φτερό
κι άλλοτε να βρίσκεται σε μεγάλη τρικυμία.
Έλα όμως που του ήταν απαραίτητο.
Μ΄αυτό ξεχνούσε κάθε πόνο.
Κάθε τι άλλο ήταν ουδέτερο
έξω απ΄τον τόπο του και το χρόνο.
Αυτό καταλάγιαζε τα αισθήματά του
και δεν τα άφηνε να εκδηλώνονται.
Αυτό οδηγούσε τα βήματά του
και τα έκανε όλα να θαμπώνονται.
Η μεγάλη του αγάπη.
Το μεγάλο του πάθος.
Ήξερε ότι όλα ήταν αυταπάτη
και όλα ένα μεγάλο λάθος.
Μα έτσι τα έφερε η πορεία
να μπλέξει χωρίς ξεκολλημό
και έτσι το καπηλειό στην πλατεία
ήταν το στέκι του χωρίς τελειωμό.
Αρρωστημένη κατάσταση, μ’ αυτήν αιτία
που τον πέταξε απ΄το πλευρό της
σε νερά βαθιά και κρύα
και τράβηξε το δρόμο το δικό της.
Το ποτό δεν είναι λύση
καταρρακώνει ψυχικά, σωματικά.
Όποιος προσπάθησε να του μιλήσει
δυστυχώς απατήθηκε οικτρά.
Το κατάλαβε άραγε στη ζωή του
ότι έπρεπε να το κόψει πριν να΄ναι αργά
ή δεν ήταν στη δύναμή του
να ξεφύγει απ΄αυτόν το χαλκά.
Η εξάρτηση από κάτι η υπερβολική
δεν έχει καλό αποτέλεσμα.
Καμιά ψυχή λογική, γνωστική
δεν βρίσκει εκεί καταφύγιο για κούρνιασμα.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
