Χρόνους πολλούς υπέφερε η Ελληνική φυλή.
Γονάτισε, υποκλίθηκε και ήπιε χολή πολύ.
Της πήραν τα υπάρχοντα, της άφησαν μόνο λίγα,
τόσα όσα ανήκουνε, σε άνθρωπο «κολίγα».
Έτσι τον καταντήσανε, τον Έλληνα κολίγα,
ραγιά που στη ζωή του ανήκανε τα ελάχιστα, τα λίγα!
Του άλλαξαν τα ονόματα, του δώσανε δικά τους,
παρόμοια με αυτά που δίνανε, στους ίδιους και τα παιδιά τους.
Κι έτσι Γιαμουρτατζής έγινε, ο πωλητής αβγών,
και του έμεινε σαν επίθετο, απ’ αυτό το παρελθόν.
Άλλον τον ονομάσανε, Δεμίρη ή Δεμιρτζή,
επειδή ως σιδηρουργός, προσπαθούσε να ζει.
Κι αν κάποιος στην ατυχία του, είχε κάποιο ελάττωμα,
Κουσουρλής ονομάζονταν, από γνωστά κι άγνωστα άτομα.
Και σε πολλούς κολλούσανε, την κατάληξη ογλού.
Που σήμαινε, ότι είναι γιος του τάδε, και όχι κάποιος «φλου».
Αλλά, το μέγα δυστύχημα, με των Ελλήνων τα ονόματα,
είναι ότι υπάρχουν μέχρι σήμερα, ως του παρελθόντος πτώματα.
Και είναι πολλά τα επίθετα, που έχουν παραποιηθεί,
με λέξεις από γλώσσα αλλόγλωσσων και πολύ κακοποιηθεί.
Αλλά, δεν είναι τρελό, παράλογο, και μετά από τόσα χρόνια,
να κρατιούνται ονόματα, λες κι είμαστε ακόμη, εκείνων άβουλα πιόνια.
Θα πρέπει να γίνει κάθαρση, των ονομάτων όλων.
Να αποβληθούν τα ξενόφερτα. Να πάν’ στη χώρα των …βουκόλων.
Και στη θέση των ξενόφερτων, να μπούνε ελληνικά,
σε -άκης, -όπουλος, και -ίδης. Να ‘ναι δικά μας και πατριωτικά.
Πέρασαν πια τα χρόνια, που ήταν ο Έλληνας ραγιάς.
Σήμερα ζει ελεύθερος. Ναι, αληθινά χρόνια Λευτεριάς.
Α. Παπατριανταφύλλου
