Με καράβια που ταξιδεύουνε
και λιμάνια γυρεύουνε, μοιάζουμε.
Φουρτούνες ανταμώνουνε,
άνεμοι τα κυκλώνουνε και τα ταράζουνε.
Η ζωή θάλασσα απέραντη και άγρια,
τα πλανεύει και τα ξεγελά.
Δεν έχει μέτρα ούτε σταθμά.
Ταξιδιώτες της ζωής
ακολουθώντας τα ίχνη της ψυχής, πορευόμαστε.
Στα όρια της υπομονής,
παλεύουμε σε ταξίδια αλαργινά
να βρούμε μια απάγκια φωλιά.΄
Σβήνουμε και γράφουμε πορείες,
ζούμε καινούριες ιστορίες
και αναζητάμε νέες ευκαιρίες.
Είθε ο καθένας μας να βρει
το λιμανάκι του στη ζωή και να αράξει.
Να καταλαγιάσει σε απάνεμη γωνιά,
να ξεφύγει απ΄ τη φουρτούνα και την καταχνιά.
Να ηρεμήσει το μυαλό
να ποτίζεται ήρεμα με δροσερό νερό.
Γιατί δεν υπάρχει καλύτερη αμοιβή
από μια ευθεία και γνωστική γραμμή.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
