Σωληνάρια, βαζάκια, μπουκαλάκια,
κρέμες, πούδρες, κραγιονάκια,
όλα αυτά όμορφη να γίνεται
να του αρέσει, να ανταποκρίνεται.
Όλα για εκείνον που είχε στην πορεία της
και δεν καταλάβαινε την αγωνία της.
Να μην τον χάσει καρδιοχτυπούσε
γιατί πολύ τον αγαπούσε.
Στα άκρα της έφτασε η ματαιοδοξία.
Γι αυτήν τίποτε άλλο δεν είχε αξία
παρά να τον έχει πάντα δικό της,
ήταν το μοναδικό όνειρό της.
Δεν είχε σημασία αν το άξιζε αυτός.
Ήταν γι αυτήν ο ένας, ο Θεός.
Έπινε νερό στο όνομά του
και καμάρωνε σιμά του.
Ποτέ δεν πίστευε ότι θα την εγκαταλείψει
και θα έχει τόσο μεγάλη θλίψη.
Θα κλαίει για τη συμφορά που την βρήκε
και σαν καρφί στη σάρκα της μπήκε.
Τα αληθινά αισθήματα
έχουν σωστά βήματα.
Δε στηρίζονται σε εξωτερικά ερεθίσματα
αλλά στης ψυχής τα χαρίσματα.
Το κατάλαβε, όταν πια ήταν αργά
και είχε φύγει το τρένο μακριά,
ότι οι ψυχικές ομορφιές
συγκινούν τις καρδιές.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
