Με παρέα το ολόγιομο φεγγαράκι

Με παρέα το ολόγιομο φεγγαράκι
ένα αυγουστιάτικο βραδάκι
μου΄πες με ολόγλυκια μιλιά το σ΄αγαπώ
κι ένιωσα στον ουρανό να πετώ.

Ενώσαμε τις αναπνοές μας,
δέσαμε γερά τις ψυχές μας,
νιώσαμε αγάπη τι θα πει
και ταξιδέψαμε με ήλιο και βροχή.

Τα μονοπάτια που διαβήκαμε πολλά
μα πάντα υπήρχε μια ανοιχτή αγκαλιά
να δίνει δύναμη σε κάθε μας βήμα
να παλεύουμε το κάθε κύμα.

Χρόνια που γράψανε ιστορία
σε όλη αυτή τη μεγάλη μας πορεία,
χρόνια που έφεραν και πίκρες και χαρές
μα δε λύγισαν οι καρδιές.

Μαζί πάντα στης ζωής το παιχνίδι,
μαζί σε ένα ατέλειωτο ταξίδι,
κάναμε πραγματικότητα τα όνειρά μας,
αναστήσαμε σωστά τα παιδιά μας.

Τώρα οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουν
και σαν δροσερό νερό μας ποτίζουν
καθώς κουρνιασμένοι στη φωλιά μας
νιώθουμε να περνούν όλα από μπροστά μας.

Και καθώς βλέπουμε το ολόγιομο φεγγάρι
μοσχοβολούμε σαν το μυρωδάτο θυμάρι
αναπολώντας αξέχαστες στιγμές
που γράφτηκαν στης ζωής μας τις χορδές.

Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη 
Αλεξανδρούπολη