Πρόσφατα, υπήρξα αυτήκοος μάρτυρας, μίας συνομιλίας,
δυο γηγενών, που τα ‘λεγαν, με πολλάς λεπτομερείας.
Ήταν δύο εμπορευόμενοι, και είχαν συμφωνήσει,
στη συναλλαγή που έκαναν, ο καθένας τι θα κερδίσει.
Αλλά εκεί που τελειώνανε, λέει ο ένας στον άλλο.
My Dear, Thank You, για σήμερα τελειώσαμε κάτι καλό, μεγάλο.
Κι ο φίλος του απάντησε, κι αυτός στα αγγλικά.
Okay my friend, συμφωνώ, αλλά τώρα, ας πάμε για …γλυκά.
Τότε, ένα περίεργο παιδί, πάει κοντά και ρωτά.
Μα αφού είστε και οι δυο Έλληνες, γιατί μιλάτε αγγλικά;
Δεν σας αρέσει η γλώσσα μας, ή δεν την ξέρετε καλά;
Και βάζετε στην κουβέντα σας, τα ξένα, τα αγγλικά;
Όχι παιδί μου απαντά, ο ένας απ’ τους δυο.
Έτσι κάνουμε, για να μην μας λένε, ότι είμαστε από χωριό!
Κι έτσι σπουδαίοι γίνεστε, λέγοντας τις ξένες λέξεις;
Όμως, εγώ ξέρω είσαι σωστός, μόνο, αν τη γλώσσα σου επιλέξεις!
Αν την μιλάς ολόσωστα, και όχι να «μηδίζεις»,
παίρνοντας ξένες λέξεις και συνήθειες. Αλλά έτσι, εσύ ξενίζεις!
Όχι παιδί μου ανταπαντά, ο έτερος των μεγάλων.
Αυτό που κάνουμε εμείς, γίνεται μεταξύ Ευρωπαίων, ακόμη και των Γάλλων.
Και δεν «μηδίζουμε», όπως το εννοείς, αλλά συγχρονιζόμαστε,
όπως οι καιροί το απαιτούν, αφού με αυτούς συγχρωτιζόμαστε.
Αλλά, όπως το εννοείς εσύ, δεν πρέπει ποτέ να «μηδίζουμε».
Γιατί, τότε λάθος στράτα πήραμε και ναι, λάθος βαδίζουμε!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
