Αλήθεια πόσοι σκέφτονται, πως αν είχαν γίνει «κάτι»,
στα σίγουρα θα έμπαιναν, και σε πολλούς στο μάτι!
Και θα περηφανεύονταν, δήθεν για το ποιόν τους,
ενώ στα σίγουρα, δεν θα ήξεραν, το φλάρο τον κακόν τους.
Κι όμως υπάρχουν φίλοι μου, κάποιοι, κι ας φαίνεται γελοίο,
που όχι μόνο τους φαίνεται, μα και θαρρούν, πως έχουν μεγαλείο.
Γι αυτό και ανενδοίαστα, με θρασύτητα, ερωτούν:
– Ξέρεις μωρέ, ποιος είμαι εγώ; Και μόνοι τους απαντούν.
Είμαι, ο τάδε με υψηλή, θέση στην κοινωνία,
και θέλω άμεση εξυπηρέτηση. Δεν στέκω στη γωνία!
Αλλά εδώ θα χρειαστεί, ένα μεγάλο όχι,
απ’ το λαό που το δικαίωμα, μα και το χρέος το ‘χει.
Ο Λαός πρέπει να πει, στον κάθε ξιπασμένο.
Εσύ ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Είμαι ο Λαός και σ’ έχω και γραμμένο.
Χωρίς εμένα θα ήσουνα, ένας άγνωστος τύπος,
κι ίσως για το πολύ κοινό, ένας αχρείαστος …ρύπος.
Γι αυτό, να υποκλίνεσαι, και στον απλό κοσμάκη.
Είτε σε λένε -όπουλο, είτε σε λένε -άκη!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
