Μια σκέψη που πήρε σάρκα και οστά.
Δυο σπόροι που έφτιαξαν παιδί
να καμαρώνει ο γονιός γι’ αυτήν την όμορφη στιγμή.
Ένα κλάμα είναι η πρώτη του αντίδραση
όταν βγαίνει από τη ζεστή φωλιά της μάνας.
Σε μια γλυκιά αγκαλιά
τον κόσμο γνωρίζει
όταν τη ζωή του αρχίζει.
Έχει την ασφάλεια της οικογένειας
που θα του παρέχει τα απαραίτητα προς το ζην.
Έχει μπροστά του όλη τη ζωή
να τη γνωρίσει και να επιζήσει.
Παιδάκι νιώθει την αγάπη των γονιών του
και των οικείων του γιαγιάδων και παππούδων.
Έχει να περάσει από τα στάδια της μόρφωσης
με τη φροντίδα των δασκάλων.
Μεγαλώνοντας προσπαθεί να ενταχτεί
στο κλίμα της κοινωνίας.
Να έχει μια δουλειά
που θα του προσφέρει τα απαραίτητα.
Να φτιάξει οικογένεια δική του
και να μεγαλώσει τα παιδιά του
με αρχές και θετικά φρονήματα.
Γίνεται ενήλικας, ώριμος.
Γίνεται υπερήλικας
εφόσον το θελήσει η μοίρα.
Κι εκεί που πρόσφερε στα παιδιά του,
έχει πια την ανάγκη τους, τη συμπαράστασή τους.
Αυτός είναι ο κύκλος της ζωής
που μακάρι να περάσει από όλες τις βαθμίδες
και να φύγει πλήρης ημερών.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
