Βρέχει απόψε ο ουρανός
κι εγώ είμαι άδειος, μοναχός.
Τρέχουν δάκρυα τα μάτια μου
γιατί έμεινα καραβάκι χωρίς τα ξάρτια μου.
Ναυαγισμένος σε θάλασσα βαθιά
νιώθω την ερημιά και την παγωνιά
στον κόσμο αυτό που είναι μόνο να παίρνει
και σκοτούρες να σου φέρνει.
Ένας κόσμος αλλόκοτος.
Ένας κόσμος αδιόρθωτος
που δεν έχει καταλάβει το νόημα της ζωής
ότι είμαστε προσωρινοί επί της γης.
Όλα είναι εφήμερα και φθαρτά.
Είναι σαν εκείνα τα σπαρτά
που αν δεν τα ποτίσεις
το χαμό τους θα αντικρίσεις.
Όλα είναι περαστικά.
Όλα είναι μοναδικά
κι αν δεν τα ζήσεις
τίποτα όμορφο δε θα κτίσεις.
Αστεράκια μου χρυσά
οδηγήστε μας όλους σε πηγή που ξεδιψά
όπου θα είναι η αγάπη καρπός
και μοναδικός σκοπός.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
