Ακούμε καθημερινά, πολύ άσχημα γεγονότα,
«μπούλινγκ», γυναικοκτονίες, που σπανίζανε, πρώτα.
Το «μπούλινγκ» γιατί άραγε, γίνεται στα σχολεία;
Φταιν’ τα παιδιά, οι δάσκαλοι ή μήπως τα βιβλία;
Βλέπουμε καθημερινά, παιδιά δημοτικού,
με πάθος να επιτίθενται, σε συνομήλικους, παντού.
Άλλα, παιδιά, κυκλοφορούν, με λάμες και μαχαίρια,
και ενώ μιλάνε, ξαφνικά, έρχονται και στα χέρια.
Τάχα για ψύλλου πήδημα; Όχι, δεν το νομίζω.
Αιτίες βρίσκονται πολλές και κάποιες, λέω, γνωρίζω.
Ίσως για μια «σκορδόπιστη», για τα γλυκά της μάτια,
αρχίζει κουβέντα δύσκολη, και γίνονται …κομμάτια.
Μια άλλη αιτία, που μπορεί, ένας καυγάς ν’ αρχίσει,
είναι η ομάδα, το ποδόσφαιρο, ποιος τάχα θα κερδίσει;
Να, κι ένας λόγος τρανταχτός, που ‘ναι το «νταηλίκι».
Ν’ αναδειχτεί, ποιος είναι ο «άρχοντας», και το αρχονταρίκι.
Και έχουμε θύματα σωρό, και σε πολλά σχολεία,
όχι στις μεγαλουπόλεις, αλλά και στην επαρχία.
Ένα άλλο φαινόμενο, που αυξάνει αυτές τις μέρες,
είναι οι καυγάδες ζευγαριών, με ή και χωρίς βέρες.
Που, δεν αρκούνται μοναχά, σε μια λογομαχία,
αλλά φτάνουν στα έσχατα. Και στη δολοφονία.
Τι να συμβαίνει άραγε, κι οι πρώην αγαπημένοι,
αλλάζουν συμπεριφορά και είναι πικραμένοι;
Φοβούνται, πονηρεύονται, πως άλλα θα συμβούν,
και προτιμούν τέλος φρικτό, για να εκδικηθούν;
Μα δεν υπάρχει λογική, ούτε υποχωρήσεις,
να κάνει, έστω, ο αδύναμος, να λείψουν οι εκπλήξεις;
Και αφαιρείται μια ζωή, πρόσωπο αγαπημένο,
από έναν σύντροφο ζωής, τάχα απατημένο;
Δεν βρίσκεται πιο εφικτή, λύση στο πρόβλημά τους;
να δώσουν τέλος ανώδυνο. Τέρμα στα βάσανά τους;
Όχι φίλε, συνάνθρωπε, με τις ακραίες λύσεις,
δεν πρόκειται καλό να δεις, ούτε να ευτυχήσεις!
Ποτέ κανένα πρόβλημα, δεν λύθηκε με φόνο.
Το μόνο που προσέφερε, ήταν δάκρυα και πόνο!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
