Απ’ το Παράθυρο αγναντεύω τον ουρανό,
μαύρα, σκοτεινά,
τα σύννεφα τρέχουν τρελά.
Σκέπασαν τον καταγάλανο ουρανό,
σκοτείνιασε, άρχισα να ανησυχώ,
οι πρώτες σταγόνες πέφτουν καταγής.
Μα μια σταγόνα τολμηρή,
κρυστάλλινη και γοητευτική,
το τζάμι δρόσισε,
με γλύκα με κοιτά,
κάτι, σα θέλει να πει.
Λάμπει από χαρά,
τρυφερά, μ’ αγάπη με κοιτά.
Μια σταγόνα της βροχής
Έχει μάτια και καρδιά;
Έχει γλώσσα να μιλά;
Έχει,
μα δε μίλησε η σταγόνα της αγάπης,
με μια κίνηση, τα είπε όλα,
πόσο ωραία και γλυκά,
ένοιωσα την αγάπη της,
σα να τη γνώριζα χρόνια πολλά.
Ανήσυχη όμως γύρο της κοιτά,
έμεινε μόνη,
σαν δάκρυ στο τζάμι
κύλισε, χάθηκε, σιγά, σιγά.
Μ’ άφησε μόνο,
παρέα με τον πόνο,
αγκαλιά με την μοναξιά
και με χαμένα,
τα πρόσκαιρα, εφήμερα,
αίολα όνειρα,
στην ψυχή και την καρδιά.
Αχ,….της ζωής καμώματα.
Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης
Αλεξανδρούπολη
