Τι άλλο θα ζήσουμε;

Σε τι κόσμο φέραμε τα παιδιά μας 
να ζήσουνε; αναρωτιόμαστε.
Τι άλλο θα δούμε;
Πού θα φτάσουνε τα έκτροπα;
Τι άλλες μεγάλες συμφορές
θα ζήσουμε ακόμη;
Πόλεμοι, αρρώστιες, φωτιές,
πλημμύρες, σκοτωμοί,ληστείες,
ναρκωτικά, χωρίς τελειωμό.
Η ανθρώπινη ζωή δεν υπολογίζεται πια.
Όλα θυσία στο βωμό του κέρδους.
Βουρκωμένα μάτια, πικραμένες καρδιές,
πονεμένοι άνθρωποι,χτυπημένοι από παντού.
Παιδιά πριν προλάβουν
να γνωρίσουν τον κόσμο χάνουν τη ζωή τους.
Σφυροκοπήματα αλύπητα στις αθώες ψυχές
που δεν μπορούν να αμυνθούν.
Πού φτάσαμε Θεέ μου;
Κάθε πέρσι και καλύτερα λέμε
γιατί δε γνωρίζουμε 
τι μας ξημερώνει το μέλλον.
‘Στεκόμαστε στο πλευρό σας’
λένε οι μεγάλοι της υφηλίου.
Σας συμπαραστεκόμαστε.
Πώς να παρηγορήσεις τους γονείς
που χάνουν τα παιδιά τους
και διαλύεται η οικογένεια;
Τα λόγια είναι κενά.
Οι πράξεις είναι γεγονότα
απαράδεκτα, εφιαλτικά, εγκληματικά.
Άραγε τι άλλο θα ζήσουμε
στον κόσμο αυτόν τον άδικο,΄
σκληρό, άγριο και δόλιο
που μας έλαχε να ζούμε;
Μας έμεινε άλλη δύναμη ψυχής;
Μέχρι πότε θα αντέξουμε;

Τάνια  Στεφάνου -Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη