Η Ευρώπη ελαττώνει τις επιδοτήσεις των Αγροτών, για να πληρώνει τους Δημοσίους Υπαλλήλους της… Ουκρανίας!!!
Ακόμη και στην Κυριακάτικη προσευχή, ο άρτος είναι που αναφέρεται πρωτίστως σαν το κύριο αγαθό για την επιβίωση του ανθρώπου Αυτό προσέφερε η αγροτική επανάσταση 10.000 χρόνια πριν στον πληθυσμό της γης και της Ευρώπης, εν προκειμένω που μας ενδιαφέρει, μέχρι την βιομηχανική επανάσταση του 18ου αιώνα που στέρησε αγροτικά χέρια για να ικανοποιήσει την ανερχόμενη βιομηχανία, με έργατικά χέρια.
Οι υπόλοιποι πληθυσμοί που παρέμειναν αγροτικοί έπρεπε να εξασφαλίσουν επαρκώς τις ανάγκες των μη αγροτών, έχοντας να αντιμετωπίσουν τις παραξενιές της φύσης και της κλιματικής αλλαγής. Ανομβρία, ξηρασία, χιόνι, χαλάζι, πλημμύρες (Θεσσαλία) που προκαλούν ανεπανόρθωτες ζημιές στην παραγωγική διαδικασία,
ακόμη και φαινόμενα λιμού, όπως στην Ιρλανδία το 1845 από τον περονόσπορο της πατάτας.
Είναι φυσικό όλος αυτός ο πληθυσμός, με τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζει σιγά-σιγά, να μειώνεται και ευτυχώς ήρθε η Δεύτερη τον 17ο-19ο αιώνα και η Τρίτη Πράσινη Αγροτική Επανάσταση (1930-1960), που με την συμβολή της χημικής βιομηχανίας, με την χρήση φυτοπροστατευτικών προϊόντων και λιπασμάτων, την ελεγχόμενη χρήση νερού με αρδευτικά έργα, έδωσε μια νέα ώθηση στην αγροτική παραγωγή.
Ήταν η εποχή που ο πατέρας της πράσινης γεωργικής επανάστασης Norman Bovlang τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης (1970).
Όμως αυτή είναι σήμερα η πραγματική κατάσταση στην Ευρώπη: όλες οι χώρες και η δική μας έχουν πάψει πια να έχουν σαν κύρια οικονομία την αγροτική και ενώ ο αγροτικός πληθυσμός μειώνεται απασχολούμενος σε άλλα επαγγέλματα, συγχρόνως γηράσκει, ο δε γυναικείος πληθυσμός δεν ασχολείται πλέον με αγροτικά.
Αποτέλεσμα: έχουν μείνει λίγοι να παράγουν για τους πολλούς! Η πολλά υποσχόμενη Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ πιστέψαμε ότι έσκυψε πάνω από το πρόβλημα των αγροτών, βοηθώντας τους και δίνοντας λύσεις. Η βοήθεια δεν θα ήταν άλλη από την παροχή φθηνής ενέργειας, είτε αυτό λέγεται πετρέλαιο είτε αέριο για την παραγωγή λιπασμάτων.
Το ερώτημα είναι γιατί βλέπουμε αυτό το ξέσπασμα των αγροτών σε όλη την Ευρώπη και σε εμάς να κατακλύζουν δρόμους και πλατείες με τρακτέρ διαμαρτυρόμενοι;
Γιατί εκτός από την εμμονή για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και την Πράσινη Συμφωνία της Επιτροπής του 2020 που είναι κοστοβόρες και αυξάνουν συνεχώς τις τιμές της ενέργειας, ήλθε να προστεθεί και η κρίση της Ουκρανίας για να βάλει «το κερασάκι στην τούρτα».
Σταμάτησε η παροχή φθηνού πετρελαίου και αερίου από την Ρωσία και οι αγρότες ζητούν επιδοτήσεις για να μπορούν να παράγουν φθηνά προϊόντα. Και η Ευρώπη, τί κάνει;
Ελαττώνει τις επιδοτήσεις στους δικούς της γεωργούς για να δανειοδοτήσει τις πληρωμές μισθών των δημοσίων υπαλλήλων της Ουκρανίας με 50 δισ.!
«Λεφτά για τους αγρότες και όχι για τον Ζελένσκυ» γράφουν τα πλακάτ στα τρακτέρ των αγροτών στις Βρυξέλλες.
Από την έναρξη του πολέμου η ΕΕ στέλνει ενάμιση δισ. ευρώ τον μήνα στο Κίεβο! Και δεν έχει χρήματα για τους αγρότες της, που βγάζουν το ψωμί της…
Σίγουρα όλοι υποστηρίζουμε τον ουκρανικό λαό στην επιδίωξή του να μείνει ελεύθερος, να αποφασίζει για το μέλλον του, όμως δυστυχώς δεν υπάρχει μηχανισμός ελέγχου για όλα αυτά τα χρήματα και είναι ερώτημα σε ποιες τσέπες πηγαίνουν τα δισεκατομμύρια ευρώ και δολλάρια που παρέχονται αφειδώς, ενώ ο κόσμος της Ευρώπης λέει το «ψωμί, ψωμάκι».
Ι.Η. Βλάχος
Διδάκτωρ Όρθοπαιδικός Χειρουργός
