(Στον φθορέα χρόνο)
Συθέμελα σείστηκε της ζωής το θέατρο
στην έδρα της γηραιάς νοημοσύνης
αδιάστατες oι σκέψεις δυσφορούν
σε κελιά του κρανίου ανήλια και στεγανά
Ηλεκτρισμένος των κατεχόντων ο ουρανός
καίει την κυριακάτικη στολή του
στην άγια τράπεζα της απεραντοσύνης
Οι ξεφλουδισμένοι ορίζοντες γονατίζουν
στην κατάνυξη της πρωινής προσευχής
Ο χρόνος ένας μαγνήτης ψυχογιός
του άφτερου αϊτού της εξουσίας
μεταλλάσσεται και φθείρεται σαν ύλη
Θαμπές εικόνες της μελαγχολίας
δανείζονται το χρώμα της ελπίδας
Ο λόγος μπερδεμένος με τις νότες
ενός πανάρχαιου αρμόνιου στον αιθέρα
του αθάνατου ουράνιου καλλιτέχνη
ακούγεται αλαργινά σαν μελωδία
Στων δειλινών χρωμάτων το χορό
το σύννεφο καβαλικεύειη ανταύγεια
κι εμπρός στο θέατρο γιγάντιων σκιών
η φύση βλέπει έκθαμβη το έργο της το μέγα
Απόμαχος πια ο αγέρας του βοριά
πλαγιάζει στην αγκάλη της γαλήνης
Κι εγώ μικρός σαν μια κουκκίδα
αναλογίζομαι παραληρώ και λέω
Πόσον καιρό ακόμα θα μετρώ
τ’ άπειρα άστρα του μικρού μου ουρανού
ώσπου ο χρόνος τελικά με φθείρει
(έως την τελική φθορά μου απ’ το χρόνο)
Δέλτα Δίκοσμος-Φέρες
