Ήρθες τη μέρα που έσβηναν
τα όνειρά μου,
ήρθες την ώρα που ζήταγα φάρμακο
για τη γιατρειά μου.
Γιάτρεψες τα τραύματά μου
κι έγινε θαύμα στην καρδιά μου.
Έπιασες το σφυγμό μου
και ζωντάνεψες τον παλμό μου.
Μέθυσα με τα λόγια τα γλυκά,
έδιωξα τα χρόνια τα στεγνά,
έγινε η ψυχή μου μπαξές,
γέμισε χρώμα και ευωδιές.
Έφερες την άνοιξη, έφερες αλλαγές,
γέμισες τον ουρανό μου αναλαμπές,
φόρτισες τις άδειες μου μπαταρίες
και έγινες ο ήρωας στις μικρές μας ιστορίες.
Κέντησες σχέδια βελονιά βελονιά,
έδιωξες μακριά τη μοναξιά,
το καντηλάκι έγινε φάρος
και ο φόβος έγινε θάρρος.
Έτσι είναι η αγάπη μας δοτική,
έτσι είναι το αίσθημα βαθύ,
έχει ίδια μέτρα, ίδια σταθμά
και ισορροπεί στη ζυγαριά.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
