Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Σα χτες, πριν από 37 χρόνια, στις 9 Νοεμβρίου 1989, έπεφτε το Τείχος του Βερολίνου, το πιο γνωστό σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου και της διαίρεσης της Ευρώπης.
Εγώ δε θυμάμαι πολλά από εκείνη την εποχή, καθώς ήμουν μόλις 5 ετών. Αλλά αργότερα όταν μεγάλωσα, κατάφερα και επισκέφθηκα το Βερολίνο και είδα από κοντά απομεινάρια του περίφημου Τείχους.
Η αίσθηση ήταν περίεργη… Πώς ήταν άραγε να μένεις σε μια πόλη που ήταν χωρισμένη στα δύο, λόγω ενός τείχους; Και πώς ήταν να ζεις είτε σε ένα πολιτικό καθεστώς, είτε σε άλλο εκ διαμέτρου αντίθετο;
Ταινίες εποχής και πιο σύγχρονες δείχνουν με χαρακτηριστικά πλάνα το πώς ήταν η κατάσταση στο παρελθόν. Ποια ήταν η ατμόσφαιρα. Ένα σφίξιμο υπήρχε πάντως, όπως και ένα γιατί.
Για όσους δε γνωρίζουν, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Γερμανία και το Βερολίνο χωρίστηκαν σε ζώνες κατοχής. Η Δυτική Γερμανία ευημερούσε, ενώ η Ανατολική, υπό σοβιετική επιρροή, αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες και περιορισμό των ελευθεριών. Εκατομμύρια πολίτες διέφυγαν προς τη Δύση μέσω του Βερολίνου. Για να ανακόψει το ρεύμα, το καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας έχτισε το Τείχος τη νύχτα της 13ης Αυγούστου 1961. Αρχικά ήταν συρματοπλέγματα και αργότερα τσιμεντένιος φράχτης, με φυλάκια και ναρκοπέδια. Περιέβαλλε το Δυτικό Βερολίνο σε μήκος περίπου 155 χιλιομέτρων. Δεκάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν προσπαθώντας να το περάσουν.
Το 1989 οι διαδηλώσεις στην Ανατολική Γερμανία και οι πολιτικές αλλαγές στην Ανατολική Ευρώπη οδήγησαν σε αποδυνάμωση του καθεστώτος. Το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου, μετά από μια παρεξηγημένη ανακοίνωση για τη διευκόλυνση των ταξιδιών, χιλιάδες πολίτες κατέκλυσαν τα σημεία διέλευσης και τα σύνορα άνοιξαν. Το Τείχος είχε σταθεί για 28 χρόνια. Η Γερμανία επανενώθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1990.
Πράγματι, ήταν ένα κοσμοϊστορικό γεγονός, που δεν ξεχνιέται. Άλλωστε, το Τείχος του Βερολίνου ευθυνόταν για το ότι τουλάχιστον 138 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να το περάσουν…
