Έβγα στο παραθύρι σου
πανώρια λυγερή
και ρίξε μου το μαντήλι σου
με των χειλιών σου το φιλί.
Μη μου λες πώς η μάνα σου
σε κρύβει απ’ το φως,
μη μου λες πώς το τάμα σου
δεν είμαι και ο σκοπός.
Ξέρω καλά πώς με θωρείς
πίσω απ’ την κουρτίνα
όταν απ’ το σπίτι σου περνώ
όμορφή μου καρδερίνα.
Αυτά σου έλεγα χρόνια πριν
σε άλλες εποχές
μα τώρα σε έχω αγκαλιά
γυναίκα μου τις βραδιές.
Μαζί τον κόσμο γνωρίσαμε
κάναμε την οικογένειά μας
και παιδιά αναστήσαμε
μέσα στη ζεστασιά μας.
Κι όταν κάνουμε αναδρομή
στα όμορφα περασμένα,
γελούν τα μάτια και η ψυχή
γεμάτα και χορταμένα.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
