Στην ειρήνη τα παιδιά θάβουν τους γονείς.
Στον πόλεμο οι γονείς θάβουν τα παιδιά
που δεν προλαβαίνουν τη ζωή να γνωρίσουν
γιατί άλλοι γι΄αυτά θα αποφασίσουν.
Πόση αλήθεια κρύβουν τα λόγια αυτά.
Πόση πίκρα γεμίζουν την καρδιά.
Μα κάποιοι καθόλου δε νοιάζονται
και άδικα βάζουν τους ανθρώπους να σφαγιάζονται.
Κόσμος απ΄το σπίτι, απ΄την πατρίδα ξεριζώνεται
με βαθιές πληγές λαβώνεται.
Αναζητά τρόπους διαφυγής
γίνεται έρμαιο παρεκτροπής.
Όλα αυτά κάπου αποσκοπούν.
Κάποιοι για τα συμφέροντά τους κερδοσκοπούν.
Δε μετράει η ανθρώπινη ζωή
γιατί κατάντησαν τόσο σκληροί;
Μαύρα σύννεφα, μαύρα χρώματα,
πού πάνε της φύσης τα αρώματα;
Πού οδηγούν οι συνθήκες,
πού πάνε των προγόνων οι παρακαταθήκες;
Υπάρχει λογική στον κόσμο αυτό,
μπορεί να γίνει το αδύνατο-δυνατό,
να βασιλέψει η ειρήνη στη γη,
και άλλη γενιά πόλεμο να μη δει;
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
