Με είδαν με τα μάτια κόκκινα από το κλάμα
και δεν με ρώτησαν …γιατί!
Με είδαν έτσι και απόρησαν
και δεν με ρώτησαν …γιατί!
Επέμενε ένας μικρός να μάθει
…….το γιατί
και τότε ………. διπλοέκλαψα
….γιατί,
οι μεγάλοι είναι ασυγκίνητοι πια
και τα παιδιά ζητούν τις απαντήσεις!!
Το πήρα από το χέρι και του έδειξα,
νέα παιδιά, αναλώσιμα του καθήκοντος,
στον αγώνα του κακού, σε φωτογραφίες
μόνο να υπάρχουν, τον Γιάννη, Στάθη, Νίκο, Σάββα, Αδαμαντία, Μαρία….
Και τότε κλάψαμε μαζί γιατί
……καταλαβαινόμασταν
και ας είχαμε χάσμα….γενεών!
Τότε κατάλαβα……..
τελικά υπάρχει Ε Λ Π Ι Δ Α!!
Βασίλης Ευστρ. Ναζλής
Υστερόγραφο
Αποτελεί ένα μικρό μνημόσυνο τιμής, για όλα εκείνα τα νέα παιδιά της Ελληνικής Αστυνομίας, που τα τελευταία χρόνια, θυσιάστηκαν στο βωμό του καθήκοντος, και προσέφεραν την ζωή τους στην υπηρεσία του πολίτη, του Έλληνα πολίτη της χειμαζομένης εποχής μας. Αυτά τα παιδιά έθεσαν τα στήθη τους φραγμό στην ανομία.!!
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ
